รถจีคลาสของเฉินจี้โจวจอดเทียบหน้าร้านอาหารเช้าที่เสิ่นชิงทำงานอยู่
อากาศร้อนสามสิบกว่าองศา เฉินจี้โจวต่อคิวอยู่สามนาที
พอเจอเสิ่นชิงก็พูดว่า "คุณเสิ่น มาทำงานที่นี่ได้ยังไง เงินเดือนเท่าไหร่"
เสิ่นชิงตอบ "สองพันแปด คุณเฉินจะรับอะไรดีคะ"
"คุณแนะนำให้ผมที"
เสิ่นชิงหยิบซาลาเปาไส้ต่าง ๆ มาอย่างละชิ้นใส่ห่อ
บวกปาท่องโก๋หนึ่งคู่ ไข่พะโล้หนึ่งฟอง โจ๊กหนึ่งถ้วย
"ทั้งหมดยี่สิบสามบาทห้าสิบสตางค์"
เฉินจี้โจวล้วงเงินสดหนึ่งร้อยบาท "ที่นี่ต้องตื่นเช้ามาทำงานทุกวันเลยนะ ที่บ้านผมขาดแม่บ้าน ถ้าคุณชอบทำอาหาร ไปทำที่บ้านผมสิ ผมให้เดือนละสามพัน"
เสิ่นชิงทอนเงินให้เขา "ขอบคุณคุณเฉินที่ชมเกินไป ฉันเป็นคนบ้านนอก ไม่รู้จักมารยาท ไปแล้วคงสร้างแต่ความรำคาญให้คุณ"
เฉินจี้โจวหัวเราะไม่ออก ลูบจมูกตัวเอง ถืออาหารเช้าเดินออกไป
ขึ้นรถแล้ว ยื่นของที่ซื้อให้ฟู่หยุนเซิงที่นั่งเบาะหลัง
"ตอนนั้นผมก็แค่บ่นว่าไชโป๊วที่บ้านเธอพกมาเป็นสินค้าไม่มีมาตรฐาน เธอผูกใจเจ็บอยู่เลย เมื่อกี้ยังแขวะผมเลย"
ฟู่หยุนเซิงเปิดถุงพลาสติกสีขาว ข้างในมีซาลาเปารูปร่างไม่ค่อยสวยนัก
ดูแต่แวบแรกก็รู้ว่าฝีมือมือใหม่
น้ำมันที่ใช้ทอดปาท่องโก๋ใช้ซ้ำหลายครั้ง กลิ่นเหม็นหืนแรงมาก
เขาไม่กินของทอด
เฉินจี้โจวเห็นฟู่หยุนเซิงจ้องปาท่องโก๋นานก็ร้องจ๊าก
"ปาท่องโก๋ต้องให้ผมกินแน่ ๆ คุณเสิ่นไม่รู้ว่าคุณอยู่ในรถ ถ้ารู้ล่ะก็ ไม่เอามาให้คุณกินของทอดหรอก..."