เหล่าทายาทเศรษฐีผู้สวยหรูหราต่างถูกขว้างปาจนงงเป็นไก่ตาแตก
สุดท้ายก็เสียงกรีดร้องของเถียนโยวหนิงที่ปลุกให้พวกเขาได้สติ
ถึงอย่างนั้น มาดสุภาพบุรุษของพวกเขาก็ยังเพอร์เฟกต์ ต่างใช้ร่างกายของตัวเองเป็นโล่บังให้เถียนโยวหนิง
บอดี้การ์ดรีบกรูเข้ามาเปิดทางให้
มีบางคนที่อารมณ์พลุ่งพล่าน เห็นเถียนโยวหนิงถูกปกป้องไว้ หมดที่ลงแค้น ก็ปีนข้ามรั้วกระโดดเข้าไปจะจับตัวเถียนโยวหนิง
พอมีคนแรกก็มีคนที่สอง…
เกิดความอลหม่านไปทั่ว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตำรวจมาถึง เถียนโยวหนิงผมเผ้ายุ่งเหยิง สภาพมอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่นผง ถูกคุ้มกันขึ้นรถไป
เสิ่นชิงอารมณ์ดี เลยยอมลงทุนจ่ายค่ารถสิบหยวนนั่งแท็กซี่กลับบ้าน
ระหว่างทางได้รับโทรศัพท์จากเหยียนฉือ
“คุณเสิ่น คุณอยู่ไหนครับ”
เหยียนฉือแวะไปสืบสถานการณ์กลางทาง พอกลับมาเสิ่นชิงก็หายตัวไปแล้ว
หลังจากนั้นหน้าประตูก็เกิดความวุ่นวายขึ้นอีก เขาโทรไปหลายสาย เสิ่นชิงไม่รับเลยสักสาย
เสิ่นชิงพิงเบาะหลัง มุมปากยกยิ้ม “กำลังกลับบ้าน”
เหยียนฉือบอกว่า “งั้นคุณบอกคนขับให้จอดข้างทางนะครับ เดี๋ยวผมไปรับ”
“ไม่ต้องกวนแล้วค่ะ รบกวนช่วยบอกท่านฟู่ให้ทีว่าหน้าที่ของฉันจบแล้ว หนังเรื่องฉันก็ไม่มี ส่วนงานโปรโมทใด ๆ ต่อจากนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันไม่เข้าร่วม ก็ไม่ถือว่าผิดสัญญา”
ข่าวที่เถียนโยวหนิงถูกแฟนคลับทุบตีปาของขึ้นกระแสอยู่ชั่วโมงนึง ถึงจะรีบถอนกระแสออก
คืนนั้นก็ปล่อยวิดีโอและรายงานตัวว่าปลอดภัยกับแฟนคลับ
ทั้งยังให้อภัยพฤติกรรมของแฟนคลับ บอกว่ารู้ว่าทุกคนไม่ได้ตั้งใจ และตั้งใจให้ทนายไปประกันตัวแฟนคลับไม่กี่คนที่ถูกจับในที่เกิดเหตุออกมา