ตอนตื่นขึ้นมา ฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว
คุณกุมขมับแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างมึนงง เศษเสี้ยวความทรงจำเมื่อคืนค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมา
เสียงเปิดประตู เสียงถอนหายใจ ปลายนิ้วเย็นเฉียบ แล้วก็... กลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
คุณยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงคราบแห้งกรังเล็กน้อย
คุณลุกจากเตียง วิ่งไปยังหน้ากระจกทองแดงเก่า ๆ ในห้อง ภาพสะท้อนพร่าเลือน แต่ยังพอมองเห็นรอยเลือดเรียวยาวหลายเส้นบนแก้มซ้าย ซึ่งแห้งจนกลายเป็นสีน้ำตาล
ไม่ใช่ความฝัน
มีคนเข้ามาจริง ๆ และใช้มือเปื้อนเลือดแตะตัวคุณ
หัวใจคุณบีบรัดฉับพลัน ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกไปเคาะประตูห้องหลินซ่านที่อยู่ติดกัน
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง กลับมาแล้วเหรอ?”
ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว
หลินซ่านยังคงสวมเสื้อคลุมสีขาวเรียบสะอาดไร้ฝุ่นผง
สีหน้าเขายังคงเป็นปกติ “น้องสาวลูกพี่ลูกน้อง มีอะไรหรือ?”
“เมื่อคืน...” เสียงคุณแหบพร่า “เมื่อคืนมีคนเข้ามาในห้องฉัน!”
“หลินซ่าน กลับมาตอนไหนเหรอ? เห็นคนแปลก ๆ บ้างไหม?”
แค่คิดว่ามีใครบางคนลอบเข้ามาในห้องได้โดยไม่ให้รู้ตัว คุณก็สั่นไปทั้งตัว จนลืมเรียกเขาด้วยคำเรียกที่ใช้แสร้งทำเป็นญาติกัน
ถ้าเขาคิดจะเอาชีวิตคุณ วันนี้คุณคงไม่มีโอกาสตื่นขึ้นมาแล้ว
ถึงจะไม่ได้คิดฆ่าคน แต่ทำเรื่องประหลาดอะไรสักอย่างก็วิปริตอยู่ดี!
สายตาของหลินซ่านจับอยู่ที่รอยบนแก้มคุณ เขายื่นมือออกมา ปลายนิ้วเกือบจะแตะโดนแล้วกลับชะงัก จากนั้นจึงประคองคางคุณขึ้นเบา ๆ แล้วอาศัยแสงตรวจดูอย่างละเอียด
“เลือด” เขายืนยัน “เมื่อคืนฉันกลับจากจวนเจ้าเมืองก็เกือบยามจื่อแล้ว ทางเดินไม่มีอะไรผิดปกติ”