“อาจารย์หลิว?” เธอถามซ้ำอีกครั้ง
“อาจารย์หลิวไม่ได้อยู่ที่นี่”
เสียงนั้นฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง แต่เพราะน้ำเสียงแปลกไป เธอจึงนึกไม่ออกในทันทีว่าเป็นใครในบรรดาชื่อที่ผุดขึ้นมาในความทรงจำ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
“รบกวนเปิดประตูให้หน่อยได้ไหม? ตรงนี้มืดเกินไป” พูดจบ เธอก็เดินผ่านเขาไปตรงกลอนประตู ลองคลำหาทางเปิดประตูที่ปิดอยู่
กว่าจะคลำเจอลูกบิด คนคนนั้นก็วางมือลงบนบานประตูเสียก่อน
เธอออกแรงดึงอยู่สองสามครั้ง แต่ประตูที่ปิดสนิทกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
แผ่นหลังแนบชิดกับร่างอุ่น ๆ ฝ่ามืออุ่นจัดทาบลงบนหลังมือของเธอ ก่อนจะกุมมือเธอไว้ทั้งมือ
เธอเพิ่งตระหนักได้อย่างเชื่องช้าว่าตัวเองติดอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ ที่อีกฝ่ายกักเธอไว้
แขนข้างหนึ่งพาดรอบเอวแล้วดึงเธอเข้าหาตัว
เธอถูกบังคับให้แนบชิดกับแผ่นอกของคนข้างหลัง ส่วนแขนอีกข้างก็ฉวยจังหวะนี้ล็อกไว้ตรงหัวไหล่และลำคอ
แรงกอดที่ค่อย ๆ รัดแน่นขึ้นราวกับเส้นใยแมงมุมเหนียวหนึบ คืบคลานกลืนกินเธอทีละนิด
เธอเพิ่งยกมือขึ้นจับ พยายามแกะออก คางกับใบหน้าครึ่งซีกก็ถูกมือบีบไว้ แล้วถูกแรงที่ไม่อาจขัดขืนบังคับให้หันกลับไป
นิ้วที่บีบแก้มทั้งสองข้างออกแรงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากจึงเผยอออกจากกันเป็นช่องบาง ๆ
คนคนนั้นโน้มตัวเข้ามา จูบประกบริมฝีปากเธอได้อย่างแม่นยำในความมืดสลัว
เลียไล้ ดูดดึง คลอเคลียพันเกี่ยว