เนิ่นนานกว่าทุกอย่างจะสงบลง
คุณถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดที่กลิ่นคาวเลือดแรงจนแสบจมูก
「อย่าลืมตา」
ฉินเจิงเตือนคุณข้างหู
เสียงหอบหายใจแหบพร่าที่พยายามสะกดกลั้นกลายเป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในตอนนี้
「ฆ่าฉัน」
คุณได้ยินเขาพูดอีกครั้ง
「ทำไม」คุณขดนิ้วกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น
ในภาพที่คุณมองไม่เห็น รอยแยกก็เริ่มลุกลามไปทั่วใบหน้าของฉินเจิงเช่นกัน
เขาไม่ตอบคุณ เอาแต่พูดกับตัวเองว่า 「ฆ่าฉัน แล้วก็ออกไปจากที่นี่」
น้ำเสียงที่ถูกสะกดกลั้นจนผิดเพี้ยนทำให้คุณพอเดาสาเหตุได้ เสียงหายใจข้างหูเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ สติของเขาใกล้จะพังทลายเต็มที
「ฉินเจิง นายอยากตายเหรอ」จู่ ๆ คุณก็กอดเขาตอบออกแรงสุดกำลัง ราวกับกำลังต่อสู้ชิงชัยกับยมทูต
ฉินเจิงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย 「ไม่เห็นจะเป็นไร」
「เป็นสิ แย่มาก แย่สุด ๆ เลย」
คุณลืมตาพรวด เห็นเขาถูกการกระทำที่ไม่ทันตั้งตัวของคุณทำให้เสียหลัก พยายามหลบอย่างลนลานแต่ก็หลบไม่พ้น
ตอนนี้เขามีสภาพน่าสยดสยองอย่างยิ่ง เส้นผมเปียกชื้นพันกันยุ่งเหยิง ของเหลวที่หยดลงมาทิ้งรอยสีแดงไว้บนแขนคุณ
「ความรู้สึกตอนตายน่าทรมานมาก เหมือนถูกขังอยู่ในความมืดคับแคบไปตลอดกาล」
「การชินกับความมืดไม่ได้แปลว่าจะไม่เจ็บปวดนะ ฉินเจิง ฉันไม่อยากให้นายติดอยู่ที่นี่ตลอดไป มันเจ็บปวดเกินไป」
สายตาของคุณพร่าเลือนจนมองสีหน้าเขาไม่ชัด
แขนที่โอบอยู่ด้านหลังคุณกระชับแน่นขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะคลายแรงลงอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะทำให้คุณเจ็บ