เช้าวันต่อมา คุณตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัว แค่ขยับนิดเดียวก็เผลอสูดปากเบา ๆ
ร่างกายเหมือนถูกแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่ ตรงจุดที่พูดออกมาได้ยากมีอาการระบม
ความทรงจำหวนคืน ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ทั้งวุ่นวายและเร่าร้อนผุดขึ้นมาในหัวทีละฉาก
คุณเอื้อมมือไปคลำข้างตัวโดยไม่รู้ตัว แต่บนเตียงกลับว่างเปล่า ทว่ายังเหลือไออุ่นอยู่
มีเสียงน้ำไหลดังซ่า ๆ มาจากห้องน้ำ
คุณมุดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม แก้มร้อนผ่าวอย่างน่าตกใจ
เรื่องเมื่อคืนดำเนินไปไกลเกินกว่าที่คุณคาดไว้มาก ตอนทำเรื่องนั้นเขาเหมือนกลายเป็นคนละคน ปากก็พูดจาหวานหูเอาใจคุณ แต่กลับไม่ยอมให้คุณได้พักหายใจแม้แต่วินาทีเดียว
ประตูห้องน้ำเปิดออก หนานเฉิงเดินออกมาพร้อมไอน้ำชื้น ๆ ที่เกาะกาย
เขาผูกสายเสื้อคลุมอาบน้ำไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นแผงอกและกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน ปลายผมยังมีหยดน้ำไหลลงมา
พอเห็นคุณเอาหัวมุดผ้าห่ม เขาก็เดินมานั่งข้างเตียง รวบทั้งตัวคุณและผ้าห่มเข้ามากอด
“อรุณสวัสดิ์ ที่รัก” น้ำเสียงของเขาสดชื่นเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ และยังเจือความพึงพอใจจาง ๆ
คุณไม่พูดอะไร ทั้งยังไม่กล้ามองหน้าเขา
เขาหัวเราะเบา ๆ แรงสั่นสะเทือนจากอกส่งผ่านผ้าห่มบาง ๆ มาถึงคุณ
เขาค่อย ๆ ดึงผ้าห่มที่คลุมหัวคุณลง เผยใบหน้าแดงก่ำออกมา
“ไม่สบายเหรอ?” ปลายนิ้วเขาปัดเส้นผมข้างหูคุณ น้ำเสียงแสดงความห่วงใยอย่างไม่คิดปิดบัง
คุณตอบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เจ็บนิดหน่อย...”
แววตาหนานเฉิงมืดลงเล็กน้อย ทั้งมีความสงสารและบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นปะปนอยู่ เขาจุมพิตหน้าผากคุณอย่างแผ่วเบา
“เป็นความผิดของผมเอง ครั้งหน้าจะระวัง”
ยังมีครั้งหน้าอีกเหรอ?
ปลายหูคุณยิ่งแดงขึ้น
เขากอดคุณแน่นกว่าเดิม วางคางลงบนกระหม่อมแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ย้ายไปอยู่บ้านผมเถอะ”
คุณชะงักแล้วเงยหน้าขึ้น
บ้านที่เขาพูดถึงเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่บ้านหลังนี้ที่เขาเช่าให้คุณอยู่
“ที่นี่ก็ยังเล็กเกินไป แถมไม่ได้ใกล้บริษัทคุณที่สุดด้วย” หนานเฉิงพูดเกลี้ยกล่อม “บ้านผมกว้างกว่านี้ ระเบียงมองเห็นสวนสาธารณะ วันหยุดคุณไปนั่งตากแดดตรงนั้นได้”