ชายชรากลับมาทำหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนพ่อค้าอีกครั้ง ก่อนหัวเราะแหะ ๆ แล้วถามอย่างไม่ยอมแพ้ว่า 「แม่นาง เคล็ดวิชาวิญญาณขั้นสูงสุด ราคา 50 ตำลึง สนใจซื้อไหม?」
คุณจนใจ 「ฉันไม่มีเงิน」
「เฮ้อ ช่างเถอะ ๆ ติดไว้ก่อนก็แล้วกัน」ชายชรารีบยัดหนังสือใส่มือคุณ หางตาเหลือบเห็นอะไรบางอย่างเข้า ท่าทางราวกับหนูเจอแมว ก่อนจะเผ่นหายไปในพริบตา
คุณยืนงง หยิบหนังสือเก่าเล่มนั้นขึ้นมา ปลายนิ้วเพิ่งแตะปก เสียงเย็น ๆ ก็ดังขึ้นเหนือศีรษะโดยไม่ทันตั้งตัว
「ลูกพี่ลูกน้อง กำลังดูอะไรอยู่?」
คุณสะดุ้ง รีบใช้แขนเสื้อปิดหนังสือโดยไม่รู้ตัว พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาลึกล้ำคู่หนึ่ง
「มะ... ไม่มีอะไร」
คุณไม่อยากบอกเขาโดยไม่รู้ตัว
หลินซ่านไม่ได้ใส่ใจ เขาดึงคุณขึ้นมา 「กลับกันเถอะ ตอนนี้ข้างนอกวุ่นวาย ไม่ปลอดภัย」
เมื่อกลับถึงคฤหาสน์เก่าหลังนั้น คุณอึกอักอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า 「พี่ลูกพี่ลูกน้อง คืนนี้ฉันนอนคนเดียวได้ไหม?」
「ไม่ได้」เขาปฏิเสธด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางกุมมือคุณไว้ 「ถ้าลูกพี่ลูกน้องอยู่ห่างจากฉัน ฉันไม่สบายใจ ไม่กลัวปีศาจกับมารบุกเข้ามาอีกหรือ?」
「ขอร้องล่ะ」คุณพยายามออดอ้อน แล้วดึงชายเสื้อเขาเบา ๆ
หลินซ่านจ้องคุณอยู่นาน ก่อนจู่ ๆ จะยกยิ้มมุมปาก 「ได้สิ แต่ว่า...」
——
ม่านเตียงพลิ้วไหว ปิดบังความวาบหวามทั่วทั้งห้อง
มือข้างหนึ่งของคุณเกาะหมอนหยกไว้แน่น อีกข้างปิดปาก พยายามกลืนเสียงสะอื้นลงไป น้ำตาที่หางตาเพิ่งร่วงลงมาก็ถูกเลียหายไป
คุณเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามอง แก้มแดงจัดจนแทบดูไม่ออก
แต่ต้นเหตุยังแสร้งถามด้วยท่าทีเป็นห่วง 「ลูกพี่ลูกน้อง ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ?」
คุณไม่รู้เลยว่าทำไมเรื่องถึงลงเอยแบบนี้