เอ็กซ์ขยับเข้ามา ตรวจข้อมูลที่ลูกค้าให้มาอีกครั้งแล้วคัดกรองใหม่อีกรอบ
“เชี่ย เอาจริงเหรอว่าฉันจำคนผิด?! แล้วทำไมยัยมือที่สามคนนี้ถึงเปลี่ยนคอมพิวเตอร์เมื่อไม่กี่วันก่อนด้วยล่ะ?”
“พี่ ขอร้องละ ช่วยน้องสักครั้งเถอะ งานอีกชิ้นของผมใกล้หมดเวลาแล้ว ไม่มีเวลาจริง ๆ ทำเสร็จแล้วจะเลี้ยงข้าว!”
พูดจบ เอ็กซ์ก็รีบร้อนกลับไปนั่งก้มหน้าก้มตาเขียนโค้ดต่อ
ชายหนุ่มหาวอย่างเบื่อหน่าย แต่ปลายนิ้วกลับเคลื่อนไหวบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ราวกับเป็นสัญชาตญาณ
เขาส่งข้อมูลที่ลูกค้าต้องการไปให้เป้าหมายตัวจริงอีกครั้ง
คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งข้อความขอโทษเธอ
[ขอโทษนะ เพื่อนฉันไม่ค่อยชำนาญงานนี้จริง ๆ เลยหาคนผิด]
เพื่อนงั้นเหรอ?
เธอแค่นหัวเราะเบา ๆ แฮ็กเกอร์คนนี้รักษาหน้าจนต้องอ้างว่าเป็นเพื่อนเลยนะ
จะเป็นเพื่อนของ “เชรอดิงเงอร์” หรือปัญหาของเจ้าตัวเอง เธอย่อมแยกแยะได้
ทำไม่ได้ก็บอกว่าทำไม่ได้สิ ยังจะโยนความผิดให้คนอื่นอีก
พอนึกถึงสถานะเด็กฝึกงานระดับล่างของตัวเอง เธอก็อดเห็นใจเขาขึ้นมานิดหนึ่งไม่ได้
[ห่วยก็ห่วย ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย อย่าโยนความผิดให้คนอื่นตลอดสิ ฝึกอีกหน่อยนะ]
ทันทีที่ข้อความนี้ถูกส่งไป
ชายหนุ่มอีกฝั่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เริ่มสนใจขึ้นมา
แปลกใหม่ดี
ไม่เคยมีใครกล้าสงสัยฝีมือเขามาก่อน คนนอกวงการแท้ ๆ ยังกล้ามาทำเก่งใส่
ได้
วันนี้เขาจะพิสูจน์ให้เธอเห็นเองว่าเขาห่วยหรือเปล่า
……
ตอนที่เธอคิดว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว จู่ ๆ หน้าจอก็ดับลง ตัวอักษรโค้ดที่อ่านไม่รู้เรื่องชุดแล้วชุดเล่าลอยผ่านไป ราวกับติดไวรัส
ไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าเดสก์ท็อปก็กลับมาเป็นปกติ แต่เห็นได้ชัดว่าระบบปฏิบัติการถูกเจาะเข้ามาแล้ว