ชางอิง？
นี่ใครอีกล่ะ？
ฟังดูเหมือนเป็นลูกน้องของคุณหนูที่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเธอ
เธอทำใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “เข้ามาได้”
ลูกบิดหมุนอย่างไร้เสียง ร่างหนึ่งก้าวเข้ามา รูปร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้ห้องนอนกว้างขวางดูแคบลงไปถนัดตา
เธอนั่งอยู่บนพรมในชุดนอนบางเบา เงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตาที่มองลงมาจากเบื้องบนของชายคนนั้น
ร่างกายเต็มไปด้วยพละกำลัง บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แม้เขาจะพยายามเก็บซ่อน กลิ่นอายหม่นมืดที่ติดตัวมาจากการนองเลือดตลอดหลายปี ก็ยังแผ่ออกมาให้สัมผัสได้ราง ๆ
เธอรู้สึกราวกับถูกสัตว์ร้ายดุดันจับจ้อง หัวใจพลันบีบรัด
นี่มันคนอะไรกันเนี่ย...
ทำไมแต่ละคนดูดุไปหมดเลย
“มี...มีอะไรหรือเปล่า?” เธอพยายามทำท่าทีสงบนิ่งให้มากที่สุด
แต่ในสายตาของชายคนนั้น ความตื่นกลัวที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอกลับเห็นได้เด่นชัด ราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่หวาดผวาอยู่กลางทุ่งกว้าง ไร้แม้แต่ที่ซ่อนตัว
เขาหลุบตาลง บดบังความหม่นคล้ำที่วูบผ่านดวงตา
รองเท้าบู๊ตทหารเหยียบลงบนพรมสีเทาอ่อนสะอาด ทิ้งรอยเปื้อนอย่างไม่คิดเกรงใจ
ชางอิงคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าเธอ ล้วงมีดสั้นจากเอวแล้วยื่นให้ “เชิญคุณหนูลงโทษครับ”
？
ร่างเธอแข็งทื่อ นี่จะให้เธอแทงเขาหรือไง?
คมมีดสะท้อนแสงเงินเย็นเยียบ ราวกับส่องให้เห็นความหวาดกลัวที่ก่อตัวขึ้นในใจเธอ
เมื่อเห็นเธอไม่ยอมรับ ชายคนนั้นพลันกลับมืออย่างคล่องแคล่ว แทงมีดสั้นเข้าที่อกตัวเอง
เสียง “ฉึก” ดังขึ้น เขาดึงมีดออกมาโดยไม่กะพริบตา