ก่อนคุณจะไป คุณลังเลอยู่สองสามวินาที ก่อนมองเขาแล้วถามว่า “คุณเป็นหลานชายของเจ้าของห้องเหรอ? ต่อไปต้องจ่ายค่าเช่าให้คุณใช่ไหม?”
อีกสองวันคุณก็ต้องต่อสัญญาเช่าแล้ว จึงยังไม่แน่ใจว่าควรโอนค่าเช่าให้ใคร
“หืม?” จ้านว่างชะงักไปครู่หนึ่ง กว่าจะนึกขึ้นได้ก็นานพอสมควร ก่อนตอบส่ง ๆ ว่า “ใช่ จ่ายให้ฉันก็ได้”
เขายื่นมือมาทางคุณ “โทรศัพท์”
พอคุณหยิบออกมา เขาก็คว้าไปทันที กด ๆ อยู่พักหนึ่งแล้วโยนคืนให้ “เรียบร้อย ต่อไปมีอะไรก็โทรหาฉันโดยตรง”
“ส่วนค่าเช่า...” จ้านว่างเคี้ยวคำสองคำนั้นอย่างครุ่นคิด รู้สึกแปลกใหม่อย่างบอกไม่ถูก “ให้เท่าที่เธอเห็นสมควรแล้วกัน”
คุณ: ?
เขาเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “แล้วก็ ถ้านึกอะไรออกเกี่ยวกับฉัน...ลุงฉัน หรือมีอะไรผิดปกติก่อนหน้านี้ หรือคนที่ลุงฉันเคยติดต่อด้วยมีอะไรแปลก ๆ ก็บอกฉันได้ ค่าตอบแทนที่ฉันจ่ายให้ต้องมากกว่าเงินเดือนนิด ๆ หน่อย ๆ ของเธอแน่”
พูดจบก็หันหลังเดินเข้าไปในลิฟต์
ลิฟต์จอดที่ชั้นบนสุด
จ้านว่างเดินเข้าห้องไป ภายในห้องชุดทั้งหลังที่เจ้าของห้องอาศัยอยู่ไม่เหลือร่องรอยของสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรม ทุกอย่างถูกเก็บกวาดจนสะอาดหมดจดแล้ว
บอดี้การ์ดร่างกำยำหลายคนกำลังรื้อค้นไปทั่ว ทำเอาห้องรกไปหมด
“คุณชาย ไม่พบชิปครับ”
จ้านว่างไม่ได้แปลกใจ
จ้านเทียนโหยวตายแล้ว ห้องลับถูกเปิดออก ฆาตกรเห็นได้ชัดว่ามีเป้าหมายแน่นอน ต้องการของที่อยู่ในห้องลับ
“ไม่ต้องหาแล้ว เก็บของทุกอย่างให้เรียบร้อย ฉันจะพักที่นี่ไปก่อน” เขาสั่ง