วันรุ่งขึ้นแต่เช้า มิยาโมโตะมาที่บ้านของหลินเจ๋อด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ บอกว่าให้เขาขายหน้าแล้ว
หลินเจ๋อยิ้มแล้วปลอบโยนว่า “พวกเราเป็นเพื่อนกัน ผมกับมิโฮโกะก็เป็นเพื่อนกัน เพื่อนก็ควรให้อภัยซึ่งกันและกัน คุณมิยาโมโตะ ไม่ต้องรู้สึกผิดไปเลย”
มิยาโมโตะดีใจมาก คิดว่าหลินเจ๋อเป็นเพื่อนแท้จริง ๆ “ใช่แล้ว! เพื่อนก็ควรให้อภัยซึ่งกันและกัน!”
เช้านี้ตอนตื่นมา เขาเห็นมิโฮโกะร้องไห้ พอถามก็รู้ว่า เมื่อวานเขาดื่มมากเกินไปแล้วอาละวาด ไม่เพียงแต่สัญญาว่าจะพาหลินเจ๋อรวย แต่ยังบอกว่าจะแนะนำเพื่อนร่วมชั้นของเขาที่ทำงานที่กองบัญชาการทหารตำรวจทหาร ให้รู้จักกับหลินเจ๋ออีกด้วย
มิยาโมโตะปวดหัวมาก ตัวเองเป็นคนรอบคอบมาตลอด ทำไมถึงพูดจาไม่ระมัดระวังขนาดนี้ รีบจะกอดมิโฮโกะเพื่อปลอบโยน ปากก็พูดว่า “เดี๋ยวฉันจะพาเขาทำธุรกิจด้วยก็แล้วกัน ถือว่าเป็นการขอบคุณเขา”
ส่วนเรื่องจะแนะนำเพื่อนร่วมชั้นให้รู้จักนั้น ไม่ต้องพูดถึงดีกว่า
ไม่คิดว่ามิโฮโกะจะสะบัดเขาออก แล้วเอ็ดเสียงหวานว่า “เมื่อวานนายยังไม่ทันที่แขกจะกลับ ก็ลวนลามฉันซะแล้ว ยังดีที่ฉันส่งแขกกลับไป กลับเข้ามานายก็ทำอะไรตามอำเภอใจ ทำให้ฉันตัวเขียวช้ำไปหมด ตอนนี้เดินยังมีแรงสั่นเลย!”
มิยาโมโตะได้ยินแล้ว อุทานในใจ ว้าว? ฉันกล้าหาญขนาดนั้นเลยเหรอ?
ตอนนั้นเองก็ยิ้มแหย ๆ พูดว่า “ฉันก็แค่คิดถึงเธอมากไปหน่อยนี่นา......”
มิโฮโกะพูดอย่างเย่อหยิ่ง “รีบไปขอโทษคุณหลินซะ แล้วกลับมาทำอาหารเช้าให้ฉันด้วย!”