“สุดหล่อ ถึงที่หมายแล้วครับ!”
แท็กซี่จอดลงหน้าทางเข้าศูนย์เฟอร์รารี
โจวสิงจ่ายค่าโดยสารแล้วลงจากรถ
เขาทอดสายตามองม้าศึกที่กำลังทะยานอยู่บนตัวอาคาร อดรู้สึกตื่นเต้นฮึกเหิมไม่ได้
ก่อนออกเดินทาง
โจวสิงก็คิดไว้แล้วว่า สิ่งแรกที่เขาจะทำหลังมาถึงเซี่ยงไฮ้ก็คือซื้อรถ
รถหรูและสาวสวยเป็นสิ่งที่ผู้ชายมากมายใฝ่ฝันมาตั้งแต่โบราณ
โจวสิงเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
มาแบค เบนท์ลีย์ โรลส์-รอยซ์... รถหรูแบรนด์ที่เน้นภาพลักษณ์ทางธุรกิจเหล่านี้ไม่อยู่ในตัวเลือกของเขา
ถึงอย่างไรในบ้านตอนนี้ก็มีอยู่ไม่น้อย
เป้าหมายเดียวของเขาคือซูเปอร์คาร์
วัยหนุ่มไม่จำเป็นต้องสุขุมหรือเก็บตัว
ความโอ้อวดต่างหากคือคำจำกัดความของพวกเขา
ตัวถังทรงเพรียวลู่ลม ประกอบกับเสียงเครื่องยนต์คำรามราวสัตว์ร้าย แบบนั้นต่างหากที่จะปลดปล่อยความเร่าร้อนของคนหนุ่มออกมาได้อย่างเต็มที่
เมื่อเทียบกับลัมโบร์กินีที่มีเอกลักษณ์โดดเด่น เขาชื่นชอบเฟอร์รารีมากกว่า
ในฐานะผู้บุกเบิกรถสปอร์ต
ไม่ว่าจะเป็นประวัติศาสตร์หรือสายเลือด ก็ล้วนเป็นที่หนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา
มีเอกลักษณ์โดดเด่นเป็นพิเศษ
รถคันแรกในชีวิตย่อมมีความหมายไม่ธรรมดา
เพราะอย่างนั้นโจวสิงจึงต้องเลือกคันที่ชอบที่สุด ส่วนคันอื่นค่อยคิดทีหลัง
ถึงยังไงเขาก็ไม่มีทางซื้อรถแค่คันเดียวอยู่แล้ว
อาคารเฟอร์รารีมีเพียงสองชั้น แต่กินพื้นที่กว้างขวางและอบอวลด้วยกลิ่นอายความทันสมัย
มองไปทางไหน
ก็เห็นแต่ผนังกระจกที่ประกอบขึ้นจากกระจกทั้งแผง
ทำให้คนที่เดินผ่านไปมามองเห็นบรรยากาศภายในร้านได้อย่างชัดเจน
ข้างในมีรถเฟอร์รารีจอดเรียงราย
เส้นสายโค้งมนไร้ที่ติ สีตัวถังแดงสด
จอดนิ่งอยู่ตรงนั้น
แต่ทันทีที่สตาร์ต
มันก็จะกลายเป็นสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง
ออกอาละวาดบนถนน!
เมื่อโจวสิงเดินมาถึงหน้าประตู ระบบตรวจจับอัตโนมัติในโถงก็เปิดประตูให้
อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ามา ช่วยขับไล่ความอบอ้าวของเซี่ยงไฮ้ในเดือนสิงหาคม
ภายในโถง
ค่อนข้างเงียบเหงา
นอกจากรถที่จอดอยู่ ก็มีเพียงพนักงาน
ทุกคนต่างก้มหน้าทำงานของตัวเอง จึงทำให้ด้านในเงียบมาก
บรรยากาศชวนให้คนรู้สึกอยากถอย ไม่กล้าเดินเข้าไป
แต่โจวสิงไม่ใช่คนประเภทนั้น...
เขาไม่ได้แปลกใจ เพราะรถซูเปอร์คาร์เป็นสินค้าหรูระดับสูง
ราคาหลายล้านหยวนไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะซื้อไหว ชาติก่อนเขาไม่มีแม้แต่ความกล้าจะเดินเข้าไปใกล้หน้าร้านด้วยซ้ำ
ลูกค้าน้อยเป็นเรื่องปกติ ถ้าคนแน่นร้านต่างหากถึงจะแปลก
บรรยากาศเช่นนี้ยังช่วยยกระดับภาพลักษณ์ของแบรนด์ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
บริษัทสินค้าหรูหลายแห่งก็ใช้วิธีนี้
ต่อให้มีลูกค้าเยอะแค่ไหน ในร้านก็อนุญาตให้มีลูกค้าได้เพียงคนเดียวพร้อมผู้ติดตาม
ส่วนคนอื่นต้องต่อแถวรออยู่ข้างนอก
เมื่อลูกค้าคนนี้ซื้อของเสร็จแล้ว คนถัดไปจึงจะเข้าไปได้
วนเวียนเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ
ภายนอกอ้างว่าการบริการแบบตัวต่อตัวช่วยดูแลลูกค้าได้ดียิ่งขึ้น แต่ที่จริงก็เป็นกลยุทธ์ทางการตลาด เพื่อสร้างภาพลักษณ์แบรนด์ระดับสูง
ไม่อย่างนั้นถ้าร้านเสียงดังจอแจราวกับตลาดสด
ภาพลักษณ์แบรนด์ก็คงดูหรูหราไม่ได้
“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์เฟอร์รารี ไม่ทราบว่าคุณนัดหมายไว้หรือเปล่าคะ?”
โจวสิงเพิ่งเดินเข้าไป ก็มีหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งสวมแว่นกรอบครึ่งวงสีทองเดินเข้ามาต้อนรับ
สูทสีดำ กระโปรงรัดรูป ถุงน่องสีดำ รองเท้าส้นสูง...
เป็นชุดทำงานธรรมดาของพนักงานขาย แต่กลับขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ
รูปร่างอวบอิ่มกำลังพอดี
เห็นได้ชัดว่าอายุยังน้อย แต่กลับแผ่กลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มเปี่ยม
มีเสน่ห์เหลือล้น
“เสี่ยวหลานหลาน?”
แววตาของโจวสิงไหววูบเล็กน้อย
ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
แม้จะดูเด็กกว่าในความทรงจำมาก แต่โจวสิงก็จำเธอได้ในทันที
หญิงสาวตรงหน้าคือเน็ตไอดอลเสี่ยวหลานหลาน ผู้โด่งดังในแอปวิดีโอสั้นโต่วอินในภายหลัง
ในยุคที่ผู้คนยกย่องความงามแบบสาวตัวเล็ก ผิวขาว และผอมเพรียว เสี่ยวหลานหลานซึ่งมีรูปร่างอวบอิ่มเล็กน้อยกลับใช้ส่วนเว้าส่วนโค้งทรงเอสอันสมบูรณ์แบบฝ่าฟันจนโดดเด่นขึ้นมาได้
เธอกลายเป็นหนึ่งในเน็ตไอดอลสาวที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในช่วงเวลาสั้น ๆ ด้วยฉายา “สาวสวยพนักงานขาย”
ใช้เวลาเพียงสามวันก็มีผู้ติดตามแตะหลักล้าน ส่วนยอดผู้ติดตามทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตทะลุสิบล้าน
“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
โจวสิงประหลาดใจ แต่พอคิดอีกที ก็เข้าใจขึ้นมา
ก่อนจะโด่งดัง เสี่ยวหลานหลานก็เป็นแค่พนักงานขายธรรมดาของแบรนด์เฟอร์นิเจอร์เท่านั้น
ตอนนี้เป็นปี 2016 แอปวิดีโอสั้นโต่วอินที่ยังไม่แพร่หลายไปทั่วก็ยังไม่ทันตั้งตัว ผู้ก่อตั้งเองก็เกือบต้องยุติกิจการหลายครั้งเพราะขาดเงินทุน
ไม่มีใครรู้เรื่องราวก่อนหน้านี้ของเสี่ยวหลานหลาน
เธอมาเป็นพนักงานขายของเฟอร์รารีที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
“คุณผู้ชายคะ?”
เมื่อเห็นโจวสิงไม่ตอบ เสี่ยวหลานหลานก็มองเขาอย่างสงสัย
โจวสิงดึงสติกลับมาแล้วส่ายหน้า “ไม่ได้นัดไว้ครับ”
“ได้ค่ะ”
เสี่ยวหลานหลานยิ้มบาง ๆ “ขอทราบนามสกุลของคุณผู้ชายได้ไหมคะ?”
“ผมแซ่โจวครับ”
เสี่ยวหลานหลานโค้งตัวเล็กน้อย “สวัสดีค่ะคุณโจว ฉันชื่อหลานเชียนเชียน เป็นที่ปรึกษาการขายของเฟอร์รารี เรียกฉันว่าเสี่ยวหลานก็ได้ค่ะ”
“คุณโจวน่าจะเพิ่งมาที่ศูนย์เฟอร์รารีของเราเป็นครั้งแรก เชิญนั่งก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะแนะนำรุ่นรถที่เราจำหน่ายอยู่ให้ฟัง คุณลองดูก่อนว่ารุ่นไหนเหมาะกับคุณ ดีไหมคะ?”
พูดจบ เสี่ยวหลานหลานก็เตรียมพาโจวสิงไปทางพื้นที่รับรองแขก
“ไม่ต้องครับ”
โจวสิงโบกมือ “พาผมไปเลือกสเปกแล้วสั่งรถได้เลย ผมมีรุ่นที่เล็งไว้แล้ว”
พอได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวหลานหลานก็ชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมาแล้วยกมือปิดปากอย่างไม่อยากเชื่อ
“ขอโทษนะคะ คุณหมายถึงจะสั่งรถเลยเหรอคะ?”
เสี่ยวหลานหลานเพิ่งมาทำงานขายที่เฟอร์รารีได้ไม่ถึงเดือน
ในฐานะแบรนด์ระดับสูง แม้ค่าคอมมิชชันจากรถที่ขายได้จะสูง แต่โอกาสปิดการขายก็น้อยจนน่าตกใจ
เรียกได้ว่าไม่เปิดการขายสามปี แต่พอขายได้ทีก็กินอยู่ได้อีกสามปี
ตอนโจวสิงเดินเข้ามา จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก
ข้อแรก โจวสิงยังหนุ่มเกินไป ไม่มีนัดหมายล่วงหน้า แถมการแต่งตัวก็ดูเรียบ ๆ ไม่ได้โดดเด่น
ข้อสอง ต่อให้ลูกค้าตั้งใจจะซื้อรถจริง ๆ กว่าจะตัดสินใจซื้อได้ก็อาจต้องใช้เวลาครึ่งเดือนหรือมากกว่านั้น
พนักงานขายรุ่นเก๋ามีประสบการณ์โชกโชน แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าใช่ลูกค้าเป้าหมายหรือเปล่า
พวกเขาไม่เข้ามาดูแล แสดงว่าคงไม่คิดว่าโจวสิงมีโอกาสซื้อสูง
ในฐานะพนักงานใหม่ เสี่ยวหลานหลานไม่มีสิทธิ์เลือกปฏิบัติกับลูกค้า ทำได้เพียงรับหน้าที่ดูแลเขา
ความเด็ดขาดของโจวสิงทำให้เธอทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที
ตั้งแต่เข้าร้านมาจนถึงตอนนี้ เวลารวมกันยังไม่ถึงห้านาทีเลยมั้ง
“ทำไมครับ สั่งรถตรง ๆ ไม่ได้เหรอ?”
โจวสิงเลิกคิ้ว
“ได้ค่ะ ได้แน่นอน”
เสี่ยวหลานหลานรู้สึกราวกับถูกความยินดีมหาศาลถาโถมใส่ รอยยิ้มบนใบหน้าจึงยิ่งสดใสขึ้น เธอรีบบอกโจวสิงว่า “เชิญทางนี้ค่ะคุณโจว ฉันจะพาไปห้องเลือกสเปก”
โจวสิงพยักหน้า แล้วเดินตามเสี่ยวหลานหลานไปยังห้องเลือกสเปก
ทั้งชาติก่อนและชาตินี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาในสถานที่แบบนี้
เขาไม่รีบร้อนสั่งรถ กลับกวาดตามองรอบห้องด้วยความสนใจ
พวงมาลัยคาร์บอนไฟเบอร์ เบาะหนัง โลโก้รถปักลายและปั๊มทอง...
มีให้เลือกละลานตา
โจวสิงอดส่งเสียงชื่นชมไม่ได้ เขาไม่ได้สนใจว่าการแสดงความไม่คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้ต่อหน้าเสี่ยวหลานหลานจะทำให้ตัวเองดูไม่รู้เรื่อง
เพราะมีแต่คนที่ไม่มีเงินซื้อเท่านั้นถึงจะกลัวว่าพนักงานขายจะมองออก
พอมีเงินมากพอ ความไม่คุ้นเคยแบบนี้ก็เรียกว่าซื่อตรงและจริงใจ
เสี่ยวหลานหลานยืนรออยู่ด้านหลังโจวสิงอย่างใจเย็น ผ่านไปครู่ใหญ่จึงหยิบไอแพดออกมาถามว่า “คุณโจวคะ ครั้งนี้คุณตั้งใจจะสั่งรถเฟอร์รารีรุ่นไหนคะ?”
โจวสิงยิ้มบาง ๆ “ลาเฟอร์รารี!”