ยามฉินจินจือฟื้นคืนสติ รับรู้เพียงรสเลือดคาวกลั้วในปาก
นางขมวดคิ้วลืมตา กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารรุนแรงโชยมาแตะจมูก
ฉินจินจือเบือนศีรษะไป
ก็เห็นหลิ่วอีอีและอวิ๋นจิ่นกำลังโบกพัดนำกลิ่นหอมของอาหารบนโต๊ะส่งมาทางนาง
ทั้งสองมองนางด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
หลิ่วอีอีโบกมือไปมาเบื้องปลายจมูก
"ได้กลิ่นอะไรหรือไม่"
ฉินจินจือพลิกกายลุกนั่ง อวิ๋นเกอก้าวเข้ามาสวมรองเท้าให้นางทันที
"ห้องครัวเล็กทำข้าวแปดสมบัติซีอิ๊วหรือ"
หลิ่วอีอีตาวาววับ รุดเข้ามาฉุดนางไปยังโต๊ะทันที
"ลองชิมอาหารเหล่านี้ดู!"
ฉินจินจือเลิกคิ้ว ประสาทรับกลิ่นของนางฟื้นคืนมาแล้ว เช่นนั้นอาการสูญเสียอื่นๆ ก็พลอยฟื้นคืนด้วยหรือไม่
นางนั่งลงข้างโต๊ะ คีบไก่ภูเขาผัดเห็ดหิมะเข้าปาก
แล้วเวียนชิมอาหารทุกจานบนโต๊ะจนครบ
หลิ่วอีอีใจคอไม่ดี เหตุใดฉินจินจือจึงไร้ปฏิกิริยา
หรือว่าประสาทรับรสไม่อาจฟื้นคืน
ฉินจินจือวางตะเกียบลง "นี่เค็มเกิน นี่หวานเกิน นี่เปรี้ยวเกินไป แล้วน้ำแกงนี่รสชาติประหลาดอะไรกัน ให้ห้องครัวเปลี่ยนคน!"
อวิ๋นจิ่นโผเข้ากอดฉินจินจือ "ท่านองค์หญิง! ประสาทรับรสของท่านก็ฟื้นคืนแล้ว! ดีเหลือเกิน!"
ผู้คนในห้องล้วนถอนหายใจโล่งอก
หลิ่วอีอีถึงกับทิ้งกายฟุบลงบนเก้าอี้ "ในที่สุดก็หาย! ข้าเกือบตายแน่ะ!"
เมื่อวานฉินจินจือกระอักโลหิตสลบสิ้นสติ อวิ๋นเชวี่ยเกือบปลิดชีพนาง
หากมิใช่เพราะนางมีสติไม่หวั่นไหว! ซื่อตรงกล้าหาญ!
ก็ได้ ถ้ามิใช่เพราะอวิ๋นจิ่นพวกนางห้ามไว้ อวิ๋นเชวี่ยคงสังหารนางไปแล้ว!