ยามบ่าย
ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เสด็จไปทรงพระอักษรที่ตำหนักฉินเจิ้ง
ฮองเฮามีรับสั่งให้เข้าเฝ้าเหล่าสตรีในครอบครัวของขุนนางนายทหารที่ติดตามฉินเยี่ยกลับเมืองหลวงในครั้งนี้
"จินจือ เจ้าตามข้าไปด้วยกันเถิด ไปพบปะกับบรรดาอาสะใภ้ของเจ้า พวกนางล้วนเป็นสตรีในครอบครัวของพี่น้องและหลานชายที่ติดตามท่านปู่ของเจ้าไปรักษาด่านชายแดน"
ฉินจินจือนอนตะแคงอยู่บนเก้าอี้ "หม่อมฉันไม่ขอไปดีกว่า กลัวว่าพอได้เห็นหน้าอาสะใภ้เหล่านั้นแล้ว หม่อมฉันจะรู้สึกไม่ดี"
ฮองเฮาทรงฉงนเล็กน้อย “เพราะเหตุใดเล่า”
ฉินจินจือกระโดดลงจากเก้าอี้ แล้วหมุนตัวไปรอบหนึ่งต่อหน้าฮองเฮา
“เสด็จย่า ต่อให้หม่อมฉันไม่เคยไปชายแดน ก็รู้ว่าที่นั่นลำบากแสนสาหัสเพียงใด สามี บุตรชาย และพี่น้องของพวกนางต้องเอาชีวิตเข้าต่อสู้ในสนามรบ เงินเบี้ยหวัดทั้งชีวิตยังซื้อเครื่องแต่งกายได้ไม่ถึงครึ่งชุดของหม่อมฉัน เสด็จย่าว่าพวกนางจะไม่รู้สึกคับแค้นบ้างหรือ”
ฮองเฮาตรัสพลางทรงพระสรวล "แม้เครื่องแต่งกายของเจ้าจะทำจากผ้าฝูอวิ๋นจิ่นจริง แต่ผ้านั่นอยู่ในคลังส่วนตัวของข้า ฝ่าบาทพระราชทานให้ข้า ข้าจะให้ใครก็ได้ทั้งนั้น"
ฉินจินจือนั่งยองๆ ข้างฮองเฮาแล้วทูลอย่างยิ้มแย้ม “เหตุผลก็เป็นเช่นนั้น แต่ว่าพวกนางหาได้รู้ไม่ อีกอย่างท่านปู่ของหม่อมฉันก็ยังเป็นหัวหน้าของพวกเขา การกระทำเช่นนี้ไม่เป็นผลดีต่อความสามัคคี ตัวป่วนอย่างหม่อมฉันก็อย่าไปเพิ่มความกลัดกลุ้มให้ท่านเลยดีกว่า”
ฮองเฮาตรัสพลางแย้มพระสรวล "เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์ เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่อย่างเรียบร้อย อย่าได้วิ่งซนไปที่ไหน ย่ายังจะทำของอร่อยให้เจ้ากินในตอนค่ำ"
ฉินจินจือผงกศีรษะอย่างเรียบร้อย ทว่าในใจกลับคิดว่า หากพักอยู่กับเสด็จย่าสักหนึ่งเดือน เอวคงต้องใหญ่ขึ้นอีกไม่รู้เท่าใด