ยามค่ำ เฟยเยี่ยนปรนนิบัติฉินจินจืออาบน้ำ
เมื่อถอดเสื้อผ้าของฉินจินจือออก เฟยเยี่ยนก็ตกใจจนรีบยกมือขึ้นปิดปาก
แผ่นหลัง หัวไหล่ แขน ขา ล้วนมีรอยแผลเป็น
เฟยเยี่ยนถึงกับร้องไห้ออกมาในทันที
"ท่านองค์หญิง! พวกนางกล้าทำกับท่านถึงเพียงนี้! ข้าจะไปเข้าเฝ้าฮองเฮาให้ทรงตัดสินให้ท่าน!"
ฉินจินจือไม่ยี่หระบนใบหน้า ยกข้าก้าวลงอ่างอาบน้ำ
"แค่บาดแผลเล็กน้อย คุ้มค่าที่เจ้าจะร้องไห้คร่ำครวญกระนั้นหรือ เสด็จย่าทรงพระชราภาพแล้ว อย่าเอาเรื่องน่ารำคาญไปรบกวนพระองค์เลย"
เฟยเยี่ยนเอ่ยขึ้นด้วยความสงสาร "ท่านองค์หญิง! ตัวท่านสูงศักดิ์ดั่งทองคำถึงพันชั่ง เหตุใดจึงว่าเป็นแค่บาดแผลเล็กน้อย! พวกแม่เฒ่าชั่วนี่กล้าลงมือกับท่านผู้เป็นถึงองค์หญิง!"
เดิมที วัดไป๋เชวี่ยเป็นสถานที่บำเพ็ญพรตซึ่งสร้างขึ้นสำหรับสตรีในครอบครัวที่ต้องจำศีลถือพรต
วัดสร้างอยู่บนหน้าผาสูงชัน ต้องมีคำสั่งของเจ้าอาวาสเท่านั้นจึงจะลงจากเขาได้
สภาพความเป็นอยู่ที่นั่นแร้นแค้น ค่อย ๆ กลายเป็นสถานที่เนรเทศสตรีในครอบครัวที่กระทำความผิด
หากไม่ได้รับความเห็นชอบจากสกุลหลัก สตรีที่กระทำผิดจะต้องอยู่ที่วัดไป๋เชวี่ยไปจนแก่ตาย
เจ้าอาวาสวัดไป๋เชวี่ยแต่ละรุ่นล้วนถูกเลือกโดยเจ้าอาวาสรุ่นก่อนหน้า
และการคัดเลือกบุคคล ก็มาจากสตรีเหล่านี้
สตรีเหล่านี้ถูกข่มเหงรังแกมาครึ่งชีวิต บางนางทนไม่ไหวก็สิ้นลมดับสูญ ผู้ที่หลงเหลืออยู่จิตใจก็บิดเบี้ยวไปนานแล้ว
ผู้ที่มีอำนาจบ้างก็จะยิ่งเพิ่มความโหดร้ายในการข่มเหงผู้ที่เข้ามาใหม่ในรุ่นต่อไป
วนเวียนเช่นนี้มิรู้จบ
หากแต่ว่าพวกหญิงแก่โสมมนั่นไม่มีปัญญาทำให้นางบาดเจ็บได้หรอก