วันงานตีคลีม้า เหล่าคุณชายคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงต่างพากันมาแทบทั้งหมด
การแข่งขันแบ่งเป็นทีมละสี่คน แข่งขันกันสองทีม
ทีมที่ชนะในรอบสุดท้ายจะได้รับของรางวัลที่เสด็จแม่ทรงประทานร่วมกับฝ่าบาท
ที่สำคัญกว่านั้น หากได้อันดับหนึ่งในงานตีคลีม้าครั้งนี้
ก็ถือว่าได้ปรากฏโฉมในเมืองหลวง
ฉินจินจือนั่งอยู่ข้างกายเสด็จแม่อย่างเรียบร้อย
วันนี้นางแต่งกายอย่างงดงามเต็มยศ อาภรณ์อวิ๋นจิ่นแพรวพราวราวแสงสนธยาและประดับขนนกเป็นรูปดอกไม้ทำให้นางดูราวกับเทพธิดาบุปผา
มีคนกล่าวหาว่านางใจดำ บางคนว่านางเอาแต่ใจ แต่ไม่เคยมีใครว่ารูปลักษณ์ของนางไม่ดี
เสด็จแม่ทอดพระเนตรหลานสาวที่งดงามเช่นนี้ก็รู้สึกภาคภูมิพระทัย ตรัสถามเสียงเบาว่า “ทำไม เจ้าไม่ลงแข่งหรือ”
ฉินจินจือตอบอย่างถือดีว่า “ลงแน่นอนเพคะ แต่หลานของท่านตีคลีม้าเก่งกาจไร้เทียมทาน หากลงเร็วเกินไป เกรงว่าพวกเขาจะกดดันเกินไป”
เสด็จแม่ทรงพระสรวล “เจ้าลิงน้อย ช่างไม่อ่อนน้อมเลย”
ขณะนั้นเฟยเยี่ยนโบกมือเรียกจากด้านข้าง ฉินจินจือลุกขึ้นไปหานาง
เฟยเยี่ยนกระซิบว่า “ท่านองค์หญิง โต๊ะพนันตั้งเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ แทบทุกคนแทงว่าทีมของหกหวงจื่อจะชนะ”
ฉินจินจืออดหัวเราะเยาะไม่ได้ กระแสในเมืองหลวงเปลี่ยนเร็วเสียจริง
ตั้งแต่หลังงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติของอ๋อง จวนหกหวงจื่อผู้คนคับคั่งยิ่งนัก ได้ยินว่าวังตะวันออกทำลายข้าวของไม่น้อย
เฟยเยี่ยนมองซ้ายมองขวาแล้วกล่าวว่า “ท่านองค์หญิง ท่านรับปากกับเสด็จแม่แล้วว่าจะไม่พนันอีกไม่ใช่หรือเจ้าคะ การที่เราตั้งโต๊ะเป็นเจ้ามือเช่นนี้ ไม่ดีหรือไม่”