ความโปรดปรานที่ฮองเฮามีต่อฉินจินจือนั้น ทุกผู้ที่นั่งอยู่ในที่นี้ล้วนทราบดี
ยามนี้ หากฉินจินจือเอ่ยวจีอันใดให้แก่ผู้ใด ผู้นั้นย่อมได้เป็นผู้จัดงานวันคล้ายวันประสูติ
เต๋อเฟยคีบอาหารด้วยตะเกียบกลางให้แก่ฉินจินจือ จากนั้นจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มเนิบนาบว่า “เดือนหน้าเป็นงานวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮา ข้าคิดจะจัดงานถวาย แต่หาใดไม่ น้องทั้งสามก็มีใจเช่นเดียวกับข้า จึงได้ให้ฮองเฮาทรงตัดสินพระทัยเพคะ”
เสียนเฟยเลื่อนจานบัวแช่น้ำผึ้งมาวางตรงหน้าฉินจินจือ “ท่านองค์หญิง ได้ยินว่าท่านโปรดของหวาน บัวแช่น้ำผึ้งจานนี้หมักได้ที่ยิ่งนัก เชิญลิ้มลองดู”
จากนั้นนางก็กล่าวต่อราวกับสนทนาเรื่องทั่วไป “ข้าคิดว่าพี่เต๋อเฟยต้องแบกภาระดูแลวังหลังเป็นประจำก็นับว่าเหนื่อยหนักหนา จึงหวังจะช่วยแบ่งเบา อีกทั้งงานวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮา ข้าก็ใคร่แสดงความจงรักภักดีสักส่วน”
ซูเฟยไม่ได้เอื้อนเอ่ย เพราะในทั่ววังหลัง สนมสองนางที่ฉินจินจือรังเกียจที่สุด หนึ่งคือเสิ่นหมิงถัง อีกหนึ่งก็คือซูเฟยนี่เอง ตระกูลตู้ฉวยโอกาสยามฮองเฮาประชวรหนักบีบบังคับฮ่องเต้ให้รับซูเฟยเข้าวัง
เจตนาอันใดนั้นแจ่มแจ้งดั่งดวงตะวัน หากฮองเฮาสวรรคต ตำแหน่งของซูเฟยก็จะยิ่งสูงเด่นขึ้นเป็นเงาตามตัว
ฮองเฮาทรงออกพระราชโองการคัดเลือกหญิงงามถวายฮ่องเต้ขณะยังบรรทมบนแท่นประชวร นับเป็นการทำลายแผนการขั้นต้นของตระกูลตู้ลงสิ้น
เพราะใครจะคาดคิด ว่าสตรีที่ห้าวหาญเพียงนั้น จักทรงตัดสินพระทัยเช่นนี้ด้วยพระองค์เอง
ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ซูเฟยจะไม่เคยยั่วยุถึงหน้าฮองเฮา ฉินจินจือก็ยังคงชิงชังนาง