ยาที่ฉินจินจือวางยาให้หวงฝู่หนานเฟิงน่าจะหมดฤทธิ์ตั้งแต่ตอนที่เขาถูกหามเข้ามาแล้ว
หวงฝู่หนานเฟิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องโถง
เขานึกไม่ถึงจริงๆ ว่าฉินจินจือจะใช้วิธีเช่นนี้มาทำให้เขาอับอาย
หวงฝู่หนานเฟิงหัวเราะเบาๆ ยกมือดึงผ้าแดงที่ปิดตาออก
แววตางดงามมีเสน่ห์ ดึงดูดใจผู้คน ช่างเป็นรูปโฉมที่งามเลิศจริงๆ
แม้จะสวมชุดนักรำนี้ ใบหน้าก็ไม่มีท่าทีละอายหรือโกรธแม้แต่น้อย
"พี่เก้า!"
หวงฝู่ไต้และหวงฝู่หนานอิงรีบร้อนจะเข้าไปหา
หวงฝู่หนานเฟิงยิ้มบางๆ "ข้าไม่เป็นไร หากจินจือชอบเช่นนี้ ทำไมไม่บอกข้าแต่แรก หากข้ารู้ก็จะสวมมันมาหาเจ้าแต่เช้า เพื่อให้เจ้าชื่นใจ"
สีหน้าผู้คนในห้องโถงเปลี่ยนไป หมายความว่าอย่างไร?
จวิ้นจู่กับหวงฝู่หนานเฟิงมีความสัมพันธ์ลับๆ กันหรือ?
หวงฝู่หนานอิงโกรธจนตัวสั่น เขากัดฟันพูดว่า "ปล่อยพี่เก้าของข้าเดี๋ยวนี้"
ฉินจินจือไม่สนใจเขา แต่กลับหันหลังกลับไปที่นั่งของตัวเอง
นางนั่งลงราวกับกำลังชมละครดี พูดว่า "กุญแจอยู่บนตัวหวงฝู่หนานเฟิง จะออกมาหรือไม่ ก็ต้องดูที่ตัวเขาเอง"
ทุกคนจึงได้พบว่า เครื่องประดับที่ห้อยอยู่บนตัวหวงฝู่หนานเฟิงทุกชิ้นล้วนมีกุญแจห้อยอยู่
และกว่าจะได้กุญแจทั้งหมด หวงฝู่หนานเฟิงต้องยืนขึ้น
ชุดนี้ หากยืนขึ้นล่ะก็ จะสนุกยิ่งนัก
หวงฝู่ไต้หันไปพูดกับทูตข้างหลัง "ยังไม่ไปหาผ้าคลุมมาอีก!"