สวรรค์แช่ง! เหตุใดไม่มีใครบีบคอเด็กเวรนี่ให้ตายเสียที!
ฉินจินจือทำเสียงจิ๊จ๊ะ "ประตูนี่ตำเท้า ขัดขวางการเดินของข้า ยกออกไป ยกออกไป!"
ทหารองครักษ์เคลื่อนย้ายบานประตูออกไปทันที "ท่านองค์หญิงหากไม่มีธุระอันใด พวกกระหม่อมขอทูลลา!"
หัวหน้าหน่วยยืนอยู่นอกกรอบประตู ด้านในมองไม่เห็นหน้าเขา
น่าขำนัก เขาก็ฉลาดเป็นเหมือนกัน!
ฉินจินจือโบกมือ
ทหารองครักษ์กลุ่มหนึ่งยกบานประตู หิ้วเสาไม้วิ่งหนีเร็วยิ่งกว่าถูกสุนัขไล่!
ฉินจินจือเดินดุ่มเข้าไปในโถงหลักของตำหนักเว่ยยางราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้านตนเอง
เมื่อผ่านเสิ่นหมิงถังก็เอ่ยกับนางกำนัลของนางว่า "เอาน้ำชามาให้ข้าถ้วยหนึ่ง"
พอเข้าห้องเห็นรังนกบนโต๊ะก็หันไปสั่งอีก "รังนกนี่ก็เอาสักชามมาให้ข้า"
เสิ่นหมิงถังกัดฟันพูด "เจ้าไม่กลัวข้าวางยาพิษหรือ!"
ฉินจินจือยักไหล่ยิ้ม "ดีสิ ข้าตายที่นี่ เสด็จปู่ต้องสังหารเจ้าอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นในวังก็จะไร้คนที่ทำให้เสด็จย่าขัดพระทัยเสียที"
เสิ่นหมิงถังโกรธจนลมหายใจหนักขึ้น ฉินจินจือมองนางกำนัลที่ยืนเฝ้าเสิ่นหมิงถังด้วยสีหน้าขุ่นเคืองแล้วเอ่ยว่า "ยืนนิ่งอยู่ไย? ถ้าไม่ขยับ ข้าจะตายที่นี่เดี๋ยวนี้"
พูดพลางดึงกริชจากขาออกมา ทีท่าจะแทงคอ
เสิ่นหมิงถังตื่นตระหนก รีบเอ่ย "รีบไปทำให้นาง!"
ฉินจินจือนี่มันคนบ้าระดับเด็กน้อย หากนางเกิดเรื่องในตำหนักเว่ยยาง ฝ่าบาทต้องทรงตำหนินางแน่!
ฉินจินจือมองนางกำนัลน้อยวิ่งหนีไปแล้วหัวเราะลั่น "เสิ่นกุ้ยผินช่างตกใจง่ายเสียจริง ข้าแซวเจ้าเล่น เจ้ามีค่าพอให้ข้าเสี่ยงชีวิตด้วยหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"