หลัวเซียงฟูลืมตาขึ้นก็เห็นม่านเตียงที่คุ้นตา
เพราะเคยถูกบีบคอ ตอนนี้คอจึงเจ็บแสนเจ็บ
ยังไม่ทันได้เรียกเหลียนเอ๋อร์สาวใช้ เสียงอ่อนโยนก็ดังขึ้น
“เซียงฟู เจ้าฟื้นแล้ว!”
หลัวเซียงฟูเงยหน้ามอง เห็นใบหน้าหล่อเหลาอ่อนช้อย
แม้ย่างเข้าวัยกลางคนแล้ว แต่ก็ยังคงให้ความรู้สึกสะอาดสดชื่น
หลัวเซียงฟูปิดตาไม่มองเขา เสียงแหบพร่าเอ่ยว่า “ท่านมาทำไม มิใช่ตัดขาดกับข้าแล้วหรือ”
บุรุษผู้นั้นทำสีหน้าเจ็บปวด “จดหมายฉบับนั้นข้าไม่รู้เรื่อง เป็นภรรยาข้าที่ส่งไป ข้าจะตัดขาดกับเจ้าได้อย่างไร”
หลัวเซียงฟูดิ้นรนพยุงตัวลุกขึ้น น้ำตาคลอหน่วยถามว่า “จริงหรือ”
บุรุษผู้นั้นโอบหลัวเซียงฟูเข้ากอดแนบอก “แน่นอนว่าจริง เจ้ายังไม่รู้ใจข้าอีกหรือ หากข้าเป็นคนอกตัญญูเห็นแก่ตัวจริง เหตุใดข้าจึงมาพบเจ้า”
หลัวเซียงฟูถึงกับร่ำไห้ดั่งสายฝน “เซวียนหลาง ข้านึกว่าท่านไม่เอาข้าเสียแล้ว”
หยางเหวินเซวียนรีบปลอบอยู่นาน “ใจของข้าที่มีต่อเจ้า ฟ้าดินเป็นพยานได้ ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าต้องเชื่อใจข้า”
หลัวเซียงฟูอ่อนแอผงกศีรษะ
เห็นนางอารมณ์สงบขึ้นมาก หยางเหวินเซวียนจึงถามหยั่งเชิงว่า “แต่เซียงฟู เหตุใดเจ้าไม่เคยบอกข้าเลย ว่าเจ้ารู้จักท่านองค์หญิงจินจือ ได้ยินว่านางช่วยเจ้าออกจากคุก เจ้ากับนาง...”
หลัวเซียงฟูหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตา “สามปีก่อน ข้าเคยช่วยท่านองค์หญิงไว้เรื่องหนึ่ง นางจึงให้รางวัลตอบแทน ไม่ว่าข้าขออะไรนางก็จะยอม เรื่องนี้คนทั้งเมืองหลวงรู้กันดี”
ที่ฉินจินจือบุกเข้าไปในคุกกรมอาญา แล้วพาแม่เล้าคนหนึ่งออกไป เกิดการวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วเมืองหลวงก็จริง แต่ก็ไม่มีใครเห็นว่าแปลก