ฉินจินจือมองดูทั้งสิบแปดคน ไม่มากไป ไม่น้อยไป
ก็คือมือสังหารในจวนวันนี้นั่นเอง!
นางหัวเราะเยาะเย้ย "เป็นคนที่นางส่งมาจริง ๆ ด้วย"
สิบแปดคนนั้นครู่หนึ่งไม่รู้ควรตอบสนองเช่นไร
ฉินจินจือถาม "ไม่ใช่จะฆ่าข้าหรอกหรือ เหตุใดยังไม่ลงมือ?"
ใครจะรู้ว่าพวกเขาสิบแปดคนกลับคุกเข่าลงพร้อมกันกล่าว "คารวะท่านองค์หญิง!"
ฉินจินจือมองผู้คนที่คุกเข่าเต็มพื้น จู่ ๆ ในใจก็พลุ่งพล่านด้วยโทสะ
นางโกรธยิ่งนักจนหัวเราะ หัวเราะไปหัวเราะมาขอบตาก็แดงก่ำ
นางเตะคนหนึ่งล้มลงกับพื้น คว้าคอเสื้อเขาขึ้นมา
"เหตุใดไม่ฆ่าข้า!"
คนผู้นั้นเพียงก้มหน้านิ่งเงียบ
ฉินจินจือผลักเขาออกไปข้าง ๆ
ท่านพ่อเอ๋ยท่านพ่อ ภรรยาที่ทำร้ายท่านจนตายกลับไปอยู่กินกับชู้รัก
แต่ท่านกลับกลัวว่าโลกนี้มีภัยมากมาย จึงทิ้งองครักษ์มังกรปักษาไว้ให้นาง
ช่างน่าขันนัก
คนหนึ่งในนั้นมองดูสีหน้าของฉินจินจือที่เกือบบ้าคลั่งแล้วรู้สึกทนดูไม่ได้
จึงดึงผ้าดำที่ปิดหน้าออก
"ท่านองค์หญิงคงจะคาดเดาตัวตนของพวกเราได้แล้ว"
ฉินจินจือลุกขึ้นยืน มองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา "นางมีคำสั่งให้พวกเจ้าสังหารข้ามิใช่หรือ เหตุใดไม่สังหารข้า ด้วยวรยุทธ์ของพวกเจ้า หากตั้งใจจะฆ่าข้า อวิ๋นเชวี่ยทั้งสี่คนก็มิอาจขวางได้"
คนผู้นั้นกล่าวด้วยความเคารพ "องครักษ์มังกรปักษามีขึ้นเพื่อท่านองค์หญิงมาแต่แรก พวกเราจะปรากฏตัวหลังวันเกิดอายุสิบแปดของท่าน ก่อนหน้านั้น พวกเราจำต้องปกป้องฮูหยินซื่อจื่อ แม้ฮูหยินซื่อจื่อจะไม่สามารถเรียกใช้องครักษ์มังกรปักษาได้ แต่นางมีสิทธิ์ออกคำสั่งได้สามครั้ง"
ฉินจินจือกล่าวอย่างเย็นชา "ครั้งแรกคือช่วยนางแสร้งตาย ครั้งที่สองคือส่งจดหมายนั่นมาให้ข้า ครั้งที่สามคือการลอบสังหารวันนี้?"
คนผู้นั้นประหลาดใจนัก "ท่านองค์หญิงทราบได้อย่างไร?"