เซวียหวยอี้เคาะประตูห้องหนังสือของฉินเยี่ย
“ท่านพ่อบุญธรรม ราชครูเผยกับท่านองค์หญิงสนทนากันอยู่ ๆ ก็สลบไปกะทันหัน”
ฉินเยี่ยผลักประตูออกมาอย่างแรง สีหน้าเปี่ยมสุขกล่าวว่า “ดีนัก! ยังไม่ทันได้แต่งก็ทำให้ท่านปู่ของอีกฝ่ายโมโหตาย เช่นนี้หลานรักของข้าก็ไม่ต้องแต่งไปแล้ว!”
เซวียหวยอี้เหงื่อตก “ท่านพ่อ! เป็นลมไป มิได้ตาย”
สีหน้ายินดีของฉินเยี่ยจางลง “ช่างเป็นโชคร้ายนัก เรียกหมอประจำจวนไปดูที ถ้าคนฟื้นแล้วก็ให้พวกเขาไปเสีย”
สีหน้าของเซวียหวยอี้ยิ่งยากจะเอ่ย “ท่านองค์หญิงส่งคนไปส่งแล้ว เกรงว่าหากตายในจวนจะเป็นอัปมงคล”
ปู่หลานคู่นี้ ช่างเป็นพญายมมีชีวิตเสียจริง!
ฉินเยี่ยได้ฟังก็หัวเราะลั่น “สมเป็นสายเลือดของข้าฉินเยี่ยแท้!”
เซวียหวยอี้รายงานเรื่องนี้แล้วจึงกล่าวว่า “อีกไม่กี่วันจะเป็นงานวันเกิดครบรอบใหญ่ของท่าน บุตรชายคิดจะจัดงานใหญ่ให้ท่านสักครั้ง ท่านเห็นว่าอย่างไร”
ฉินเยี่ยโบกมือ “ไยต้องลำบากกัน ข้าในเมืองหลวงมีสหายไม่กี่คน ครอบครัวเรากินข้าวพร้อมหน้ากันก็พอแล้ว”
“จัด! จะไม่จัดได้อย่างไร!”
ทั้งสองหันกลับมามองฉินจินจือที่เดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย
ชั่วขณะหนึ่ง เซวียหวยอี้คล้ายได้เห็นแม่ทัพหนุ่มผู้ปราดเปรื่องคราวนั้น
ฉินจินจือยิ้มกล่าว “ไม่เพียงต้องจัด แต่ต้องจัดอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ!”
เซวียหวยอี้ฟังแล้วสีหน้าก็เบิกบาน “กระหม่อมจะไปเตรียมการเดี๋ยวนี้”
ฉินจินจือกลับเรียกเขาไว้ “อีกสักครู่ข้าจะให้รายชื่อแก่เจ้า นอกจากแขกตามรายชื่อนี้ ส่วนขุนนางที่เหลือในเมืองหลวงทั้งหมดให้ส่งใบเชิญไป บอกพวกเขาว่า ที่นั่งในจวนอ๋องเจิ้นเป่ยของข้า หนึ่งที่นั่งหนึ่งแสนตำลึงทอง”