จ้าวอู๋จีออกจากศาลต้าหลี่ก็เห็นหลิ่วอีอีเดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าประตู
พอเห็นจ้าวอู๋จีออกมานางก็รีบเข้าไปหา
“ใต้เท้าจ้าว!”
จ้าวอู๋จีไม่เห็นฉินจินจือจึงถาม “ท่านองค์หญิงมีธุระให้คุณหนูหลิ่วมาส่งข่าวหรือไม่”
หลิ่วอีอีมองซ้ายมองขวา แล้วดึงจ้าวอู๋จีไปข้างหนึ่ง
“ไม่ใช่ท่านองค์หญิงตามหา แต่เป็นข้าตามหาท่านต่างหาก!”
จ้าวอู๋จีประหลาดใจยิ่ง เพราะเขากับคุณหนูหลิ่วผู้นี้หาได้สนิทสนมกันไม่
หลิ่วอีอีเอ่ยเสียงเบา “ข้ามีเรื่องหนึ่งใคร่ขอให้ใต้เท้าจ้าวช่วยเหลือ หากท่านช่วยข้า หลิ่วอีอีข้าผู้นี้จะเป็นหนี้บุญคุณท่านครั้งหนึ่ง!”
……
หลิ่วอีอีมาถึงหน้าโรงหมอแห่งหนึ่ง นางเดินลังเลอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง
ประหนึ่งให้กำลังใจตนเอง แล้วจึงก้าวเข้าไปในโรงหมอ
เด็กตำรายาที่หน้าประตูเห็นหลิ่วอีอีก็ร้องขึ้นทันที “คุณหนู! ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”
ได้ยินเสียง ชายผู้มีกลิ่นอายบัณฑิตผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากห้องด้านในอย่างรวดเร็ว
“ศิษย์น้อง!”
หลิ่วอีอีเห็นหน้าชายผู้นั้นแล้วสีหน้าไม่ได้อบอุ่นนัก แต่นางก็ยังเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ ไม่พบหน้ากันเสียนาน”
ชายหนุ่มจะเข้าไปจับมือนาง แต่ถูกนางหลบเลี่ยงอย่างแนบเนียน
“ท่านอาจารย์คิดถึงเจ้ายิ่งนัก ข้าเองก็เช่นกัน สามปีมานี้เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา ท่านอาจารย์เห็นจดหมายที่เจ้าทิ้งไว้โกรธอยู่เนิ่นนาน”
หลิ่วอีอีเอ่ยเรียบๆ “ศิษย์พี่ เรื่องส่วนตัวเราค่อยคุยกันภายหลังเถิด ข้าอยากพบพ่อข้า”