ฉินจินจือกับอวิ๋นเชวี่ยเดินเข้าลานเรือนที่ตั้งโลงศพของหลี่เฉา ครานี้นางมาอย่างคุ้นเคยเพราะเคยมาครั้งหนึ่งแล้ว
เพียงแต่คราวที่มาถึงนี้ ภายในกลับว่างเปล่าไร้สิ่งใด
แม้แต่หอวิญญาณก็ถูกเก็บลงจนหมด
ฉินจินจือชำเลืองมองอวิ๋นเชวี่ย อวิ๋นเชวี่ยพลันเหาะออกไป
ครึ่งชั่วยามต่อมา จึงกลับมาที่เรือนของหลี่มี่
อวิ๋นเชวี่ยส่ายศีรษะ
ทั่วทั้งจวนสกุลหลี่ไม่มีโลงศพเหลืออยู่เลย
จวนสกุลหลี่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะจัดงานศพแม้แต่น้อย
เรื่องนี้น่าสนใจยิ่งนัก
คดียังไม่ปิด หลี่เฉาก็รีบจัดการฝังศพอย่างเร่งรีบเสียแล้ว
ในยามนั้น นอกเรือนพลันมีเสียงสนทนาดังขึ้น
เสียงหนึ่งสะอื้นกล่าวว่า "คุณชายยังไม่ทันผ่านเจ็ดวันแรก คุณท่านก็ให้ฝังลงดินไปแล้ว! ยังหาตัวฆาตกรไม่ได้ คุณชายของข้าตายอย่างไม่เป็นธรรมถึงเพียงนี้!"
"เจ้ากล้าขัดคำสั่งคุณท่านหรือ คุณชายผู้แสนดีถึงเพียงนี้ เหตุใดถึงต้องมาพบคนชั่ว คุณท่านต้องจับคนร้ายให้ได้แน่!"
"อย่าให้ข้ารู้ว่าผู้ใดเป็นคนฆ่าคุณชายของข้า! ข้าจะเอาชีวิตมันมาใช้แน่!"
"อะแฮ่มๆ ถึงเรือนคุณชายแล้วนะ คนเฒ่าคนแก่กล่าวว่า ยามค่ำคืนอย่าพูดถึงผี!"
ฉินจินจือมองทั้งสองคน จากนั้นก็ใช้มือทำสัญญาณกับอวิ๋นเชวี่ย
อวิ๋นเชวี่ยเข้าใจความหมายของนางทันที
นางปล่อยพลังฝ่ามือสายหนึ่งพุ่งออกไป ต้นไม้ข้างเรือนก็ถูกพัดจนโยกคลอน
ในเรือนเล็กอันเงียบงัน ยิ่งดูน่าขนลุก
เด็กรับใช้สองคนนั้นสะดุ้งตกใจ
อวิ๋นเชวี่ยปล่อยพลังฝ่ามือออกไปอีกครั้ง
ต้นไม้เริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง
"หน้าอกของข้าถูกกดทับ อึดอัดเหลือเกิน..."
ฉินจินจือกดเสียงต่ำ เปล่งเสียงประหลาดน่าสะพรึงกลัว