หากต้องการให้ผู้ใดพินาศ จักต้องทำให้ผู้นั้นคลุ้มคลั่งก่อน
คำกล่าวนี้ตกทอดมาหลายร้อยปีมิใช่ไร้เหตุผล
ความโปรดปรานที่ฝ่าบาททรงมีต่อฉินจินจือนั้น ลึกซึ้งไร้ขอบเขต กระตุ้นให้เหล่าคนทะเยอทะยานที่ซ่อนอยู่ในเงามืดค่อยๆ ยโสโอหัง!
ตราบใดที่อำนาจบารมียังแข็งแกร่ง พวกเขาก็กล้าทำทุกสิ่งโดยไม่เกรงกลัว
ด้วยสถานะตระกูลสูงศักดิ์และเป็นถึงตระกูลใหญ่ผู้ทรงเกียรติ ความเหนือชั้นของพวกเขาแผ่ออกมาอย่างไม่ปิดบัง
พวกเขายิ่งเหิมเกริมไร้ความยำเกรง
ราษฎรในสายตาพวกเขาเป็นเพียงมดปลวกตัวเล็กๆ
ชีวิตของมดปลวกใครจะใส่ใจ?
พวกเขาดูแคลนผู้ที่เรียกว่าชั้นต่ำ
กดขี่ ขูดรีด เกาะดูดเลือดบนร่างของพวกนั้น!
แม้จะเหลือเพียงซากกระดูก ก็ยังต้องบีบคั้นไขกระดูกหยดสุดท้ายออกมา
สุดท้าย พวกเขาเช็ดปาก มองซากกระดูกเหล่านั้นด้วยความรังเกียจ เพียงสัมผัสก็กลายเป็นเถ้าธุลี
หลักฐานความผิดเหล่านี้ เริ่มรวบรวมขึ้นเมื่อใด?
ดูเหมือนจะเป็นหลายปีก่อน ฉินจินจือจำไม่ได้แล้ว
ฮ่องเต้ทรงลุกขึ้น "กั๋วกงสกุลเสิ่น อบรมบุตรไร้คุณธรรม ปล่อยให้เสิ่นหวนก่อความผิดมหันต์ถึงเพียงนี้ ให้ยกเลิกการสืบทอดตำแหน่งกั๋วกงที่สืบราชสกุลได้โดยไม่ลดขั้น ริบทรัพย์สินเข้าวัง เพื่อชดใช้แก่ครอบครัวผู้บริสุทธิ์ที่สูญเสีย
เสิ่นกุ้ยเฟย ในฐานะสนมกุ้ยเฟย ไร้ความสามารถในการควบคุมตระกูล คุณธรรมไม่คู่ควรกับตำแหน่ง แต่นึกถึงพระบุตรที่ให้กำเนิด จึงลดขั้นเป็นกุ้ยผิน เพื่อแสดงการลงทัณฑ์!
เสิ่นหวน ลงอาญาประหารด้วยการเฉือนเนื้อนับพันมีด พรุ่งนี้บ่าย ณ ลานประหารกลางตลาด!"