ชั้นที่สอง โล่อี้จู่ๆ ก็หยุดก้าวเท้า
บนท้องฟ้าเริ่มมีเมฆดำทะมึนรวมตัวกัน พร้อมกับแสงสายฟ้าที่แวบวาบเป็นระยะ
ไป๋จิ่งเมิ่งเงยหน้าสุดสวยของนางขึ้นมา : “ฝนจะตกแล้วหรือ?”
โล่อี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามองไปยังที่ไกลออกไป บนท้องฟ้ามีเมฆดำเคลื่อนตัวครึ้มฟ้าครึ้มฝน แม้แต่บนพื้นดินก็ราวกับมีเมฆดำพวยพุ่งขึ้นมา ความมืดบดบังทั่วทั้งเมือง
โล่อี้คว้ามือของฉู่เมิ่งหลีและไป๋จิ่งเมิ่งไว้แน่น
“อย่าขยับ”
โล่อี้หรี่ตามองเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
บนท้องฟ้ามีสายฟ้าแลบอีกครั้ง ส่องสว่างไปทั่วทั้งแผ่นดิน
ฉู่เมิ่งหลีบังเอิญหันหน้ามาพอดี เห็นใบหน้าด้านข้างของโล่อี้ที่ถูกแสงสว่างจ้าส่องถึง
ฉู่เมิ่งหลีใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ นางพยายามจะสะบัดมือของโล่อี้ทิ้ง แต่โล่อี้กลับกำข้อมือของนางไว้แน่น ดวงตาคมเข้มจ้องมองไปข้างหน้าอย่างสุขุม
ขณะนั้น บนท้องฟ้าก็เริ่มมีฝนโปรยปรายลงมา
ไป๋จิ่งเมิ่งยื่นมือเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนออกไป พยายามจะรองรับน้ำฝน แต่ในไม่ช้านางก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
เพราะบนฝ่ามือที่นางยื่นออกไปนั้น เต็มไปด้วยสีแดงสด!
“นี่...นี่คือ...ฝนเลือด?”
ไป๋จิ่งเมิ่งใบหน้าซีดเผือด เกี่ยวกับชั้นที่สองของหอวิญญาณมรณะนี้ แม้นางจะไม่เคยเข้าไปมาก่อน แต่ก็เคยได้ยินข่าวลือมากมาย!
แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็ไม่เคยได้ยินว่า ที่นี่จะมีฝนเลือดอันน่าประหลาดเช่นนี้ตกลงมา!
ฝนเลือดนี้ตกลงบนตัวของไป๋จิ่งเมิ่งและฉู่เมิ่งหลี ราวกับน้ำฝนธรรมดาที่ถูกย้อมเป็นสีแดง ไม่มีผลกระทบพิเศษใดๆ