อีกด้านหนึ่ง ซูเทียนฉิงติดตามไปเงียบ ๆ ตลอดทาง เขาอยากรู้เหลือเกินว่าซากแห้งพวกนี้จะไปที่ไหนกันแน่
จะเป็นถ้ำสมบัติหรือไม่?
หรือจะเป็นดินแดนวิเศษที่ใด?
เพียงชั่วอึดใจ ท่าทีของซูเทียนฉิงก็มืดครึ้มลงทันที!
เพราะเขาพบว่าซากแห้งทั้งหมดหยุดฝีเท้าลง และด้านหน้าไม่ไกลนัก มีคนสามคนยืนอยู่!
คือเฉาโม่ ฉู่เมิ่งหลี และไป๋จิ่งเมิ่ง!
แววตาเขียวช้ำผุดขึ้นในดวงตาของซูเทียนฉิง!
แต่เพียงครู่เดียว แววดีใจก็ผุดขึ้นในดวงตาเขา!
ซากแห้งพวกนี้… ทำไมดูเหมือนพุ่งเป้ามาที่เฉาโม่ผู้นี้กัน?
ความตื่นเต้นทำเอาซูเทียนฉิงอดคิดอะไรขึ้นมาไม่ได้
แล้วเหตุใดซากแห้งเหล่านี้ถึงรวมตัวกันกระทันหัน แล้วเข้าโจมตีเฉาโม่?
ทันใดนั้น ประกายคมวาบในดวงตาซูเทียนฉิง!
หรือว่าเฉาโม่กับพวกได้สมบัติอะไรจากชั้นสองของหอวิญญาณมรณะ?
แล้วไปแตะต้องอาคมต้องห้ามบางอย่าง ทำให้ซากแห้งเหล่านี้พากันรุมเข้าโจมตี?!
ใช่แล้ว!
ต้องเป็นเช่นนั้น!
ไม่เช่นนั้นเมื่อครู่ซากแห้งทำไมไม่โจมตีข้า?
ก็เพราะข้าหนีมาถึงชั้นสองตลอดทาง ไม่ได้หยิบอะไรที่นี่แม้ชิ้นเดียว!
จู่ ๆ ซูเทียนฉิงก็หัวเราะเย็นเยียบ หากเป็นเช่นนั้น ก็ไม่ดีกว่าหรอกที่จะซ่อนตัวอยู่ในความมืด รอเก็บกำไรยามนกสองตัวตาย!
ทันใดนั้น บนท้องฟ้าก็เสียงฟ้าร้องครืนครั่น สายฟ้าแลบวาบ
ฝนเลือดตกลงมาหนักขึ้น ซากแห้งเหล่านี้ราวกับบ้าไปแล้ว ต่างพากันพุ่งเข้าหาลั่วอี้!
ซูเทียนฉิงอดไม่ได้ที่มุมปากจะยกขึ้น สู้กันเถอะ ดีที่สุดคือบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย!
และดูท่า ผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมรวมทั้งเก้าคนเมื่อครู่ก็ไม่ได้อยู่ข้างกายเฉาโม่ผู้นี้!
มิเช่นนั้น จะปล่อยให้เขาต้องเผชิญหน้ากับซากแห้งมากมายเพียงลำพังได้อย่างไร?
เช่นนี้ก็ดี! ตอนนั้นข้าจะลงมือฆ่าคนชิงสมบัติ แล้วก็ลักพาตัวฉู่เมิ่งหลีไปด้วย สุดท้ายค่อยหาโอกาสกลับไปชั้นหนึ่ง ออกจากหอวิญญาณมรณะแห่งนี้!
ในใจซูเทียนฉิงเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้!
กระบี่นี้ของลั่วอี้ รอจนเหล่าซากแห้งเฝ้าหลุมศพเข้ามาใกล้เพียงสิบจั้งก่อนจึงจะค่อย ๆ ชักออกจากฝัก
เขากระซิบคำไม่กี่คำ
"หนึ่งกระบี่คืนสู่จุดเริ่มต้น"
เสียงจบกระบี่ถึง แสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งผ่าน ราวกับมีสายฟ้าเส้นหนึ่งแลบผ่านพื้นดิน!