ฉู่เมิ่งหลีสีหน้าแข็งค้าง ผู้ที่ผลักประตูเข้ามาก็คือลั่วอี้
นางใบหน้าแดงระเรื่อ ลั่วอี้ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็หน้าแดงตามเช่นกัน!
ฉู่เมิ่งหลีสวมเพียงชุดชั้นในบางๆ ยามนี้กำลังย่อตัวลงเดินเขย่งปลายเท้า ขายาวเรียวและเอวคอดบางถูกเผยให้เห็นอย่างชัดเจน ผิวเนียนดุจหยก ขาวละเอียดอ่อน
โดยเฉพาะฉู่เมิ่งหลียามนี้ใบหน้ายังมีรอยแดงเรื่อ ยิ่งดูงดงามน่าหลงใหลเป็นพิเศษ
ลั่วอี้ถึงกับตะลึงมองนางอยู่อย่างนั้น: "เจ้า...ข้า..."
ฉู่เมิ่งหลีรีบปิดประตู ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย กระทืบเท้าด้วยความโมโห!
"อายแทบตาย!"
ลั่วอี้ถูกปิดอยู่นอกประตู สีหน้าค่อนข้างกระอักกระอ่วน
ฉู่เมิ่งหลีใบหน้าแดงก่ำดั่งแอปเปิลสุกงอม นางซ่อนอยู่หลังประตู ใบหน้าร้อนผ่าวกล่าวว่า "เจ้า...เจ้าเอาเสื้อผ้ามาให้ข้า!"
ลั่วอี้ได้สติ: "อ้อ...อ้อ! ได้!"
ลั่วอี้รีบเดินไปที่ลานบ้านเล็ก เก็บเสื้อผ้าที่ซักตากแห้งของฉู่เมิ่งหลีลงมา จากนั้นก็วิ่งไปที่หน้าห้องนอน กำลังจะผลักประตูเข้าไป ก็ชะงักฝีเท้าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เคาะประตูเบาๆ
ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออกเป็นช่องเล็กๆ ลั่วอี้ยื่นเสื้อผ้าผ่านช่องประตูให้ฉู่เมิ่งหลี แล้วรีบวิ่งไปที่ลานบ้าน ยืนก็ไม่เป็น นั่งก็ไม่เป็น กระวนกระวายใจยิ่งนัก
ครู่หนึ่ง ฉู่เมิ่งหลีแสร้งทำเป็นหน้านิ่ง เดินออกมาจากห้อง
แต่ใบหน้าก็ยังแดงเรื่ออยู่บ้าง
ฉู่เมิ่งหลีนั่งลงที่โต๊ะหิน ทำเป็นดูเรียบเฉยแต่แท้จริงตื่นเต้นเล็กน้อย ถามว่า "เมื่อคืน..."
ลั่วอี้ไม่แม้แต่จะเงยหน้า ร่ายยาวอย่างกับเทข้าวจากกระบอกไม้ไผ่ พูดจาไม่หยุดหย่อนด้วยถ้อยคำที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว
"อ้อ! เจ้าว่าเรื่องเมื่อคืนหรือ เจ้าไม่รู้ว่าเมาเหล้าไปได้อย่างไร ข้าพาเจ้าเข้าห้อง แล้วพบว่าเสื้อผ้าเจ้าสกปรก ก็เลยช่วยซักให้ อีกอย่าง เมื่อคืนข้านอนที่ห้องปีก ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย วางใจได้"
ฉู่เมิ่งหลีตะลึงไปครู่หนึ่ง มองลั่วอี้ที่กำลังก้มหน้าอยู่
นางก็สังเกตเห็นแหวนวงหนึ่งที่สวมอยู่บนมือลั่วอี้ สีหน้าสะเทือนใจ
แหวน...วงนี้...