นครตงไห่ ยามดึกห้าทุ่ม
ฝนกระหน่ำเพิ่งหยุด ถนนยางมะตอยสะท้อนแสงนีออนระยิบระยับเป็นเศษแสง
หลินจ้านขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้ามือสองที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ข้ามผ่านครึ่งเมือง ก่อนจอดลงหน้าคลับ “จินบี้ฮุงหวง”
ในตะกร้าหน้ารถคือออร์เดอร์สุดท้ายของคืนนี้
ห้องส่วนตัวหมายเลข 888 เบียร์หกขวด กุ้งล็อบสเตอร์ผัดเผ็ดหนึ่งจาน
“ส่งออร์เดอร์นี้เสร็จ ก็กลับไปหาแม่ได้แล้ว”
เขาหิ้วกล่องอาหารลงจากรถ
เงยหน้ามองป้ายทองคำเปลวตรงทางเข้า แววตาสงบนิ่งราวกับห้วงน้ำลึก
ไม่มีใครคาดคิดได้เลยว่า
พนักงานส่งอาหารที่เปียกโชกไปทั้งตัวและสวมรองเท้าแตะคีบคนนี้
เมื่อสามวันก่อนเพิ่งก้าวลงจากสนามรบแดนเหนือ
ห้าปีที่ปกป้องชายแดน รบครั้งเดียวปราบแปดประเทศราบคาบ
ศัตรูตั้งฉายาให้เขาว่า
เจ้านรกมีชีวิต!
ตอนนี้เขาถอดเครื่องแบบทหารแล้ว แค่อยากใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดา คอยดูแลแม่บุญธรรมกับน้องสาวอย่างสงบสุข
ส่วนคนเหล่านั้นและเรื่องราวในอดีตเมื่อห้าปีก่อนที่ขับไล่เขาออกจากบ้าน... เขายังไม่มีเวลาสะสางบัญชี
สิ่งแรกที่ทำหลังกลับมา คือหางานเป็นพนักงานส่งอาหาร
ไม่มีวุฒิการศึกษา ไม่มีสถานะ
มีเพียงรถจักรยานยนต์ไฟฟ้ามือสองหนึ่งคันกับกล่องเก็บความร้อนหนึ่งใบ
ไม่มีใครรู้จักเขา ไม่มีใครประจบ และไม่มีใครหวาดกลัว
เขาคิดว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว!
“คุณครับ พนักงานส่งอาหารห้ามเข้าประตูหน้า! ไปเข้าประตูหลัง!”
รปภ.หน้าประตูกีดขวางเขา พลางเหลือบมองด้วยหางตา สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
หลินจ้านไม่โต้เถียง หิ้วกล่องอาหารอ้อมไปทางประตูด้านข้าง
สิงโตไม่เคยเสียเวลาถือสาปลวก
ภายในคลับเต็มไปด้วยความสำราญฟุ้งเฟ้อ เสียงเพลงดังสนั่น
เขาเดินผ่านทางเดินยาว เท้าย่ำไปบนพรมหนานุ่ม
กลิ่นน้ำหอมราคาถูกผสมปนเปกับกลิ่นแอลกอฮอล์อบอวลอยู่ในจมูก
เขาหยุดหน้าห้อง 888 กำลังจะยกมือเคาะประตู
จู่ ๆ เสียงร้องไห้ของหญิงสาวก็ดังมาจากด้านใน
“อย่าถ่าย... ขอร้องพวกคุณล่ะ อย่าถ่ายเลย... ฉันขอร้อง...”
มือของหลินจ้านหยุดค้างกลางอากาศ
เสียงนี้...
รูม่านตาของเขาหดตัวฉับพลัน
น้องสาวของเขา หลินเหลิงเอ๋อร์!
......
ภายในห้องส่วนตัว ควันบุหรี่ลอยคลุ้ง
หลินเหลิงเอ๋อร์ถูกชายฉกรรจ์สองคนบิดแขนไพล่หลัง กดตัวไว้ตรงมุมโซฟา
เสื้อคลุมนักเรียนของเธอถูกกระชากจนหลุดไปครึ่งหนึ่ง
บนใบหน้ามีรอยฝ่ามืออย่างเห็นได้ชัด มุมปากมีเลือดซึมออกมา
ชายหนุ่มในชุดสูทอาร์มานียกโทรศัพท์ขึ้น เล็งกล้องไปที่เธอพร้อมยิ้มอย่างสนุกสนาน
ลูกชายคนเดียวของตระกูลหวังแห่งตงไห่
หวังเทิง!
“หลินเหลิงเอ๋อร์ ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย”
หวังเทิงพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง
“เงินกู้นักเรียนนอกระบบที่เธอกู้ไป รวมต้นรวมดอกเป็นแปดหมื่น”
“ถ้าไม่มีเงินจ่าย ก็ใช้ตัวชดใช้!”
“ฉันกู้มาแค่ห้าพัน!” หลินเหลิงเอ๋อร์เสียงสั่น แต่ยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้น
“พวกแกต่างหากที่คิดดอกเบี้ยทบต้นจนกลายเป็นแปดหมื่น!”
“นี่มันเงินกู้นอกระบบชัด ๆ!”
“เงินกู้นอกระบบ?” หวังเทิงหัวเราะจนตัวเอนไปมา
“ในตงไห่นี้ ฉันบอกว่าแปดหมื่น ก็ต้องเป็นแปดหมื่น”
“สัญญากู้ยืมเป็นลายลักษณ์อักษร จะเบี้ยวก็เบี้ยวไม่ได้”
เขาย่อตัวลง บีบคางหลินเหลิงเอ๋อร์แล้วเชิดขึ้น
“เด็กดี ให้ความร่วมมือหน่อย”
“เดี๋ยวเดียวเอง หนี้แปดหมื่นก็เป็นอันจบ”
“ไม่อย่างนั้น แผงขายอาหารเช้าของแม่เธอ พรุ่งนี้ก็จะหายไปจากตงไห่”
“แล้วเพื่อนร่วมชั้นกับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยตงไห่ของเธอ ก็จะได้รับรูปโป๊ของเธอกันทุกคน”
หลินเหลิงเอ๋อร์สั่นสะท้านไปทั้งตัว
แม่... ผู้หญิงที่ตื่นขึ้นมานวดแป้งตอนตีสาม เพื่อส่งเสียเธอเรียนมหาวิทยาลัยมาสามปี
คือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเธอ!
เงินกู้นักเรียนนอกระบบห้าพันนั้น เธอแอบกู้มาเพราะอยากช่วยแม่หาเงินค่าผ่าตัด
ไม่คิดเลยว่าดอกเบี้ยจะทบไปทบมาจนกลายเป็นแปดหมื่น แถมยังถูกหวังเทิงหมายหัว
เธอกัดฟันแน่น น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ
“ฉันตายก็ไม่มีวันทำตามที่แกต้องการ!”
หวังเทิงหน้าเคร่งขรึม “ฉันยอมเล่นกับเธอ ถือเป็นบุญของเธอแล้ว!”
“เจ้ารอง เจ้าสาม กดเธอไว้!”
“จำไว้ ถ่ายหน้าให้ชัด ๆ!”
“ฉันจะให้เด็กนักเรียนทั้งมหาวิทยาลัยตงไห่รู้กันให้หมด ว่านี่คือจุดจบของคนที่เป็นหนี้แล้วไม่ยอมจ่าย!”
เขาคิดจะใช้กำลังข่มเหงเธอ!
แควก!
ลูกน้องสองคนกระชากเสื้อนักเรียนของหลินเหลิงเอ๋อร์อย่างรุนแรง เผยให้เห็นชุดชั้นในด้านใน
“ปัง!”
ประตูห้องส่วนตัวถูกคนจากด้านนอกถีบเปิดผาง
พนักงานส่งอาหารคนหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู หิ้วกล่องอาหาร ร่างกายเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน ปลายขากางเกงยังมีน้ำหยดลงมา
สายตาของเขากวาดมองความวุ่นวายทั่วห้อง
แล้วหยุดลงที่หญิงสาวในมุมห้องซึ่งถูกกดไว้บนโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
ในชั่วขณะนั้น
แววตาที่สงบนิ่งมานานห้าปีของเขาพลันแตกร้าว!
สิ่งที่ลอดผ่านรอยร้าวออกมา คือจิตสังหารที่หล่อหลอมจากกองซากศพและทะเลโลหิตแห่งแดนเหนือ!
“กล้าแตะต้องน้องสาวฉัน!”
......
เสียงหัวเราะทั่วทั้งห้องพลันเงียบสนิท
หวังเทิงหรี่ตามองผู้บุกรุกที่มาไม่ทันตั้งตัว “แกเป็นใครวะ? ส่งอาหารมาถึงห้องส่วนตัวของฉันได้ยังไง?”
หลินจ้านไม่ตอบ
เขาพุ่งพรวดไปถึงหน้าลูกน้องคนหนึ่ง ยื่นมือแย่งโทรศัพท์มาแล้วก้มมองหน้าจอ
ในกรอบภาพคือหลินเหลิงเอ๋อร์ที่ถูกกดอยู่บนโซฟา
สีหน้าของเขาเคร่งขรึม มือขวากำแน่น
โทรศัพท์พลันแตกละเอียดกลายเป็นผง!
จากนั้นเขาถอดเสื้อคลุมเครื่องแบบพนักงานส่งอาหารที่เปียกชุ่ม พาดลงบนไหล่น้องสาวที่กำลังสั่นเทา
“พี่...”
หลินเหลิงเอ๋อร์มองเห็นใบหน้าของคนที่มาเยือนได้ชัดเจน
เธอราวกับถูกฟ้าผ่า น้ำตาพรั่งพรูออกมาทันที
ห้าปีแล้ว
พี่ชายที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านเมื่อห้าปีก่อน แล้วหายสาบสูญไปอย่างไร้ข่าวคราว
พี่ชายที่เคยให้เธอขี่คอไปซื้อถังหูลู่ตอนยังเด็ก
พี่ชายที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงทั้งคืนไม่ยอมนอนตอนเธอเป็นไข้
กลับปรากฏตัวขึ้นในคืนนี้ ในยามที่เธอสิ้นหวังที่สุด!
“พี่... ทำไมพี่ถึง... ทำไมถึงมาส่งอาหาร...”
เธอร้องไห้ออกมา
ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่เพราะสงสาร!
ตลอดห้าปีนี้ เธอฝันเห็นพี่ชายกลับบ้านนับครั้งไม่ถ้วน ในฝันเขาสง่างามโดดเด่นและกลับมาอย่างสมเกียรติ
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า
การกลับมาพบกันอีกครั้งจริง ๆ จะเป็นภาพที่เขาเปียกโชกไปทั้งตัว มือหิ้วกุ้งล็อบสเตอร์ผัดเผ็ดมาหนึ่งกล่อง
“ไม่เป็นไรแล้ว”
หลินจ้านลูบผมเธอ น้ำเสียงแผ่วเบา
“พี่กลับมาแล้ว คนที่รังแกเธอ ไม่มีใครหนีรอดไปได้!”
......
“ช่างเป็นภาพพี่น้องรักใคร่กันดีจริง ๆ!”
หวังเทิงตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน
ชี้หน้าหลินจ้านพลางด่ากราด “แค่พนักงานส่งอาหารกระจอก ๆ ยังกล้าบุกเข้ามาในห้องของคุณชายอย่างฉันอีกหรือ?”
“ถ้ารู้จักเจียมตัว ก็รีบคุกเข่าก้มหัวให้ฉันสามที แล้วชดใช้เงินแปดหมื่นแทนน้องสาวแกซะ”
“ถ้าคุณชายอารมณ์ดี อาจจะพิจารณาปล่อยพวกแกไปก็ได้!”
ลูกสมุนหลายคนรีบล้อมเข้ามา พลางขยับกำปั้นเตรียมพร้อม
ในที่สุดหลินจ้านก็เงยหน้าขึ้น มองหวังเทิงแวบหนึ่ง
เพียงแค่สายตานั้น หวังเทิงก็หนาวสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
นั่นไม่ใช่สายตาของมนุษย์
มันเหมือนสายตาของเทพผู้หนึ่งที่เดินออกมาจากกองซากศพและทะเลโลหิต
กำลังก้มมองแมลงวันที่ส่งเสียงหึ่ง ๆ ตัวหนึ่ง
“เงินนั่น เธอเป็นคนกู้ใช่ไหม?”
หลินจ้านเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่งจนน่าหวาดหวั่น
“ถามอะไรโง่ ๆ! แปดหมื่น ขาดแม้แต่สตางค์เดียวก็ไม่ได้!”
“ได้”
หลินจ้านพยักหน้า แล้วมองไปทางเขา
หวังเทิงชะงัก “แกจะทำอะไร?”
“ชดใช้ให้แก”
เพียะ!
ฝ่ามือฉาดหนึ่งตบลงบนใบหน้าหวังเทิงอย่างแรง
ร่างของหวังเทิงปลิวขวางออกไป ชนโต๊ะน้ำชาพลิกคว่ำทั้งตัว แก้ว ถ้วย และขวดเหล้าแตกกระจายเต็มพื้น
ทั้งห้องเงียบสนิทประหนึ่งป่าช้า!
ทุกคนยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
ได้แต่มองคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหวังผู้เคยหยิ่งผยอง นอนแผ่อยู่ท่ามกลางเศษแก้ว
ใบหน้าครึ่งซีกบวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
หลินจ้านสะบัดมือ มองลงไปยังเขาจากที่สูง แล้วเอ่ยทีละคำ
“ฝ่ามือนี้เป็นเงินมัดจำ”
หวังเทิงเลือดเต็มปาก มือสั่นเทาขณะหยิบโทรศัพท์ออกมากดหมายเลขหนึ่ง
น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้นและความอาฆาต “พี่เสือ!”
“มีคนตบฉันอยู่ในถิ่นของพี่!”
“ใช่ จินบี้ฮุงหวง ห้อง 888!”
“รีบมาเลย เร็วเข้า! เร็ว!”