“จีเฉาหลิน ฉันขอร้องคุณ... อื้อ!”
หรวนถังจือยังไม่ทันได้เอ่ยปากขอความเมตตา ก็ถูกชายหนุ่มปิดปากปิดจมูกแล้วลากเข้าไปในห้องนอน
จีเฉาหลินมองแววตาสุดท้ายที่เธอส่งมาเพื่อขอความช่วยเหลือ หัวใจพลันถูกบีบรัด ทว่าเขากลับละสายตาไปไม่ได้
ราวกับมีบางสิ่งกำลังห่างไกลจากเขาออกไปทุกที
“อาหลิน ไม่อย่างนั้น... ช่างมันเถอะ คนตั้งมากมาย คุณหรวนก็สวยขนาดนั้น ฉันกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น”
ซูชิงเหวินก้าวเข้ามาหาเขาด้วยความเป็นห่วง แล้วจับมือเขาไว้
จีเฉาหลินเพิ่งสังเกตเห็นว่าตนกำมือแน่นเพียงใด เล็บจิกลงไปในเนื้อจนลึก
เขาดึงสายตากลับมา ยกมือแตะปลายจมูกเธอเบา ๆ “ที่รัก จะใจดีไปทำไม? เธอลงมือกับคุณแล้ว ยังต้องเป็นห่วงเธออีกหรือ?”
ซูชิงเหวินมองขึ้นไปชั้นบนอย่างกังวล “เรื่องนี้ยังไงฉันก็เป็นฝ่ายผิดต่อเธอ”
จีเฉาหลินมองตามสายตาเธอขึ้นไปชั้นบนแวบหนึ่ง ก่อนจะกระชับมือที่จับกันไว้ “อย่าคิดมากเลย เดี๋ยวจะไม่ดีกับลูก จะเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรได้”
ซูชิงเหวินวางมือลงบนท้องน้อยของตัวเอง “แต่ว่า...”
จีเฉาหลินตัดบทเธอ “ไม่ต้องแต่แล้ว ท้องแล้วทำไมถึงปิดบังผม?”
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “เพื่อช่วยชีวิตผม คุณยังเสียไตไปข้างหนึ่งด้วย ไม่รู้ว่าจะกระทบกับการมีลูกหรือเปล่า ผมนัดตรวจร่างกายให้คุณไว้พรุ่งนี้แล้ว คืนนี้ต้องรีบพักผ่อน”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หัวใจของซูชิงเหวินก็สั่นไหวขึ้นมา จังหวะการเต้นเร่งเร็วอย่างบ้าคลั่ง “ฉันตรวจมาแล้ว แถมยังลงทะเบียนฝากครรภ์ไว้ที่โรงพยาบาลเดิมแล้วด้วย เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาก็ยุ่งยาก...”
“ถ้าไม่ตรวจผมก็ไม่สบายใจ ตรวจไม่เจ็บหรอกนะ เชื่อฟังหน่อยได้ไหม?” จีเฉาหลินยกมือลูบผมเธอ “ไปกัน กลับบ้าน!”
“ก็ได้...”
“ปัง!” เสียงทึบดังขึ้นหลายครั้งจากชั้นบน
จีเฉาหลินเริ่มกระวนกระวาย เขาก้าวเท้าจะเดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่รู้ตัว
ซูชิงเหวินขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ไอ้พวกไร้ประโยชน์ชั้นบน ไม่รู้จักรอให้จีเฉาหลินไปก่อนแล้วค่อยลงมือหรือไง
ถ้าจีเฉาหลินรู้ว่าคนที่เขาหามาถูกเปลี่ยนตัวไปหมดแล้ว... ก็จบเห่แน่
“อาหลิน ฉันเวียนหัวนิดหน่อย น่าจะน้ำตาลในเลือดต่ำ ที่บ้านมีน้ำตาลไหม?”
จีเฉาหลินชะงักเท้า “ไม่ได้กินข้าวดี ๆ อีกแล้วหรือ?”
“ข้าวก็เย็นหมดแล้ว แถมยังเกิดเรื่องตั้งมากมาย ฉันกินไม่ลง”
ซูชิงเหวินแลบลิ้นออกมาอย่างเขิน ๆ ก่อนให้คำมั่นกับเขา “คุณวางใจเถอะ คราวหน้าจะไม่เป็นแบบนี้อีกแน่นอน”
“ไปกัน ผมพาคุณไปกินข้าว” น้ำเสียงของเขาทั้งเอ็นดูทั้งจนใจ พลางพาเธอเดินออกไป
ก็แค่ทำให้พวกสื่อที่เฝ้าอยู่ข้างนอกดูเท่านั้น ข้างในล้วนเป็นคนที่เขาหามาเอง หรวนถังจือจะเป็นอะไรไปได้
เธอคงอยากเรียกร้องความสนใจจากเขาอีกแล้ว อยากให้เขาสงสาร
อีกอย่าง... เธอหวงแหนความบริสุทธิ์ทางใจขนาดนั้น ไม่มีทางยอมให้ใครแตะต้องแน่นอน!
เมื่อเห็นเขาเลิกล้มความคิดที่จะขึ้นไปชั้นบน ซูชิงเหวินก็ถอนหายใจโล่งอก
แค่แสดงละครจะไปพออะไร?
สิ่งที่เธอต้องการคือการยึดตำแหน่งคุณนายจีให้มั่นคง และให้ลูกในท้องได้เป็นทายาทตระกูลจีอย่างถูกต้องชอบธรรม
คนในห้องล้วนเป็นพวกของเธอ แถมเธอยังให้คนผสมยาฤทธิ์แรงลงในกำยาน เรื่องที่พวกเขาร่วมหลับนอนกันจนกลายเป็นเรื่องจริงย่อมแน่นอนอยู่แล้ว
แน่นอนว่ายังไม่พอ ฉากสำคัญต้องเป็นการถ่ายทอดสดด้วย
【คุณหนูรองตระกูลจีร่วมหลับนอนกับนายแบบชายสิบคนในห้องหอ...】 พาดหัวนี้เร้าใจแค่ไหนล่ะ?
หลังคืนนี้ หรวนถังจือก็จบสิ้นจริง ๆ
……
ชั้นบน ห้องนอนใหญ่!
หรวนถังจือไม่ต่างจากลูกแกะรอถูกเชือด รอบกายเต็มไปด้วยหมาป่าหิวโหย
“จีเฉาหลินให้เงินพวกคุณเท่าไร? ฉันให้เป็นสองเท่า พวกคุณออกไปให้หมด!”
ชายที่เป็นหัวหน้าหัวเราะแล้วขยับเข้ามาใกล้ รับคำพูดของเธอไปเล่นต่อ “คุณหรวน จู่ ๆ พูดถึงสามีตัวเองทำไมครับ นี่เป็นรสนิยมใหม่หรือ?”
“นั่นสิครับพี่สาว~ พูดถึงเขาทำไม พวกเราพี่น้องจะปรนนิบัติคุณให้ดีเอง” คนอื่น ๆ ก็ไม่ยอมแพ้
ชายที่เป็นหัวหน้าขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว นิ้วแตะกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ต ก่อนค่อย ๆ ปลดมันอย่างไม่รีบร้อน “คุณหรวนอยากเล่นแบบไหนครับ?”
หรวนถังจือจ้องมองท่าทางที่เขาปลดกระดุม ท้องไส้พลันปั่นป่วน
เธอถอยหลัง น่องชนขอบเตียงจนทั้งร่างล้มลงไปบนที่นอน
สัมผัสนุ่มหยุ่นทำให้หนังศีรษะชา เธอใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานหนีไปอีกฝั่งของเตียง
“อย่าหนีสิครับพี่สาว” ชายอีกคนอ้อมมาจากทางซ้าย แล้วย่อตัวลงข้างเตียง เอียงศีรษะมองเธอ ดวงตาเหนียวหนืดราวกับงู “ยิ่งคุณหนี พวกเราก็ยิ่งตื่นเต้น”
หรวนถังจือคว้าหมอนขว้างใส่ ชายคนนั้นรับไว้ได้อย่างง่ายดาย แล้วยกขึ้นดมใต้จมูกด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม ช่างเหมือนจิ้งจอกหนุ่มเจ้าเล่ห์ไม่มีผิด
ความคลื่นเหียนทะลักขึ้นมาถึงลำคอ เธอพยุงขอบเตียงพลิกตัวลงพื้น เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ ก่อนหมุนตัววิ่งไปทางประตู
เหลืออีกเพียงสองก้าวจะถึงลูกบิด มือใหญ่ที่อุ่นร้อนข้างหนึ่งก็คว้าข้อเท้าของเธอจากด้านหลัง
ร่างทั้งร่างถูกกระชากจนพุ่งไปข้างหน้า เข่ากระแทกพื้นจนสายตาพร่าเพราะความเจ็บปวด
เธอไม่หยุด เล็บจิกลงตามร่องพื้น พยายามคลานไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต ปลายนิ้วถลอกจนเลือดซิบ
“แสบใช่เล่นเลยนะ” ชายที่ลากเธอหัวเราะพลางออกแรงเพิ่ม ดึงเธอกลับไป
พรมใต้ร่างครูดเป็นรอยคดเคี้ยว หรวนถังจือเหวี่ยงมือกลับไปคว้าไปทั่ว เล็บข่วนหลังมือชายคนนั้น
เขาเจ็บจนเผลอคลายมือไปชั่วขณะ เธอฉวยจังหวะถีบขาพุ่งไปข้างหน้าอีกก้าว แล้วพยุงกำแพงลุกขึ้นยืน
ประตูอยู่ตรงหน้าแล้ว
เธอบิดลูกบิด บานประตูเย็นเฉียบไม่ขยับแม้แต่น้อย
ถูกล็อกไว้!
“พี่สาวจะไปไหนครับ?” ร่างอุ่นร้อนแนบเข้ามาจากด้านหลัง คางของชายคนนั้นวางบนซอกไหล่ ลมหายใจพ่นรดข้างหูเธอ “ข้างนอกมีนักข่าวเต็มไปหมด ถ้าคุณเปิดประตูออกไป พาดหัวข่าวพรุ่งนี้คงเป็น ‘คุณนายจีวิ่งเปลือยออกจากบ้าน’ แล้วล่ะ”
หรวนถังจือขนลุกไปทั้งตัว
เธอกระแทกศอกไปด้านหลังอย่างแรง ได้ยินชายด้านหลังครางด้วยความเจ็บปวดแล้วถอยออกไป เธอจึงหมุนตัววิ่งไปทางหน้าต่างทันที
ทันทีที่นิ้วแตะสลัก มืออีกข้างก็ยื่นมาจากด้านข้าง กดหน้าต่างไว้
“จะกระโดดลงไปหรือ? นี่ชั้นห้านะครับพี่สาว ถ้าคุณกระโดดลงไปขาหัก พวกเราคงปวดใจแย่”
นายแบบชายคนอื่น ๆ พากันล้อมเข้ามา
“ใช่ครับ คุณหรวน ยานี้เป็นสูตรพิเศษนะ อดทนเอาอย่างเดียวไม่ได้ ถ้าไม่แก้ฤทธิ์ยา พวกเราทุกคนจะตายอยู่ที่นี่”
“เว้นแต่ไปโรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นพี่สาวก็ต้องพึ่งผม ส่วนพวกเราก็ต้องพึ่งพี่สาว ตอนนี้พวกเราเป็นตั๊กแตนที่ผูกอยู่บนเชือกเส้นเดียวกันแล้ว”
หรวนถังจือสั่นไปทั้งตัว กัดฟันแน่น หดตัวอยู่ตรงมุมขอบหน้าต่าง แผ่นหลังแนบกระจกเย็นเฉียบ คว้าของทุกอย่างที่อยู่ใกล้มือปาใส่พวกเขา
แต่ยิ่งเธอต่อต้าน พวกเขาก็ยิ่งตื่นเต้น
ร่างกายของเธอเริ่มผิดปกติขึ้นทีละน้อย ร้อนรุ่มจนทนไม่ไหว...
กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยกรุ่นเข้าจมูกไม่หยุด
หรวนถังจือเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะเครื่องแป้งมีกำยานจุดอยู่ด้วย ทั้งที่เธอไม่เคยใช้กำยานเลย...
จีเฉาหลินเกลียดเธอถึงขั้นนี้จริง ๆ หรือ?
หรวนถังจือพุ่งเข้าไป คว้ากำยานโยนออกไปนอกหน้าต่าง เธอจะสูดกลิ่นนี้เข้าไปอีกไม่ได้เด็ดขาด
จากนั้นก็เปิดลิ้นชัก หยิบมีดผลไม้ออกมา
เธอหันคมมีดใส่พวกเขาโดยไม่ลังเล ใครเข้ามาใกล้ก็ตายไปด้วยกัน!
เธอไม่ต้องการชีวิตนี้แล้ว จะคืนให้จีเฉาหลิน
“จะดุไปทำไม ให้พวกเราปรนนิบัติอย่างสบาย ๆ ไม่ดีกว่าหรือ?”
ชายคนนั้นยิ้มระรื่นพลางขยับเข้ามาใกล้ คนหนึ่งลูบใบหน้าเล็กงามของเธอ อีกคนกระชากเสื้อผ้าเธอ...
ตอนแรกหรวนถังจือรังเกียจและขยะแขยงสัมผัสของพวกเขา
แต่... ตอนนี้กลับเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างเงียบงัน ในใจยังคงรังเกียจ ทว่าร่างกายกลับอยากเข้าใกล้โดยไม่อาจควบคุม
หรวนถังจือไม่ลังเลแม้แต่น้อย กรีดมีดลงบนมือของเขา
เสียงร้องตกใจของชายคนนั้นดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่แผ่กระจาย
“เชี่ย! ฉันให้หน้าเธอมากไปใช่ไหม?”
“ก็แค่ผู้หญิงถูกตระกูลคนรวยทอดทิ้ง สามียังส่งเธอมาให้พวกเราเล่นด้วย ยังจะเสแสร้งทำเป็นหญิงบริสุทธิ์อยู่อีก!”
“ถอยไป ถ้าเข้ามาอีก ฉันฆ่าคุณแน่” หรวนถังจือรู้ว่าตัวเองต้องมีสติไว้
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เธอก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย กรีดมีดลงบนแขนเรียวเนียนของตัวเอง
เลือดไหลทะลักออกมาทันที ความเจ็บปวดลึกถึงกระดูกทำให้สติของเธอกลับคืนมาเล็กน้อย
เธอยังมีคุณปู่กับคุณย่า ต่อให้ต้องตายอยู่ที่นี่ ก็จะปล่อยให้ตระกูลหรวนถูกคนอื่นนินทาว่าร้ายไม่ได้
ต่อให้เธออดทนแค่ไหน ก็ยังต้านฤทธิ์ยาที่รุนแรงไม่ไหว ร่างกายอ่อนระทวยราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ สติค่อย ๆ ถูกกลืนกิน
สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือโบกมีดในมือสุดแรง เพื่อขัดขวางไม่ให้พวกเขาเข้ามาใกล้
แต่... เมื่ออยู่ในห้องเดียวกัน กำยานนั้นก็มีผลกับพวกเขาเช่นกัน เสียงหัวเราะเยาะอย่างได้ใจดังวนเวียนอยู่ข้างหูเธอ
เธอถูกผลักล้มลงกับพื้น แขนขาทั้งสี่ถูกกดตรึง น้ำตาไหลราวกับไข่มุกที่สายสร้อยขาด...
“ช่วยด้วย...”
“ปล่อยฉัน!”
เสียงของเธอเจือความหวาดกลัว เสียงร้องขอความช่วยเหลือค่อย ๆ แผ่วลง แรงดิ้นรนก็น้อยลงทุกที
ไม่ใช่เพราะเธอยอมแพ้ แต่เพราะสติของเธอถูกฤทธิ์ยาควบคุมจนหมดสิ้น
บางทีชีวิตนี้ของเธอควรจบลงบนเรือสำราญที่ระเบิดลำนั้นตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนแล้ว
“พี่เฉิน คุณหนูใหญ่ที่เลี้ยงดูด้วยเงินทองนี่ต่างจากคนอื่นจริง ๆ!”
“ทั้งตัวนุ่มเหมือนไม่มีกระดูก ผิวก็ยังอ่อนเยาว์ขนาดนี้! คุณชายใหญ่จีทำใจส่งเธอมาได้ยังไง?”
กลิ่นคาวเลือด กลิ่นน้ำหอมปะปนกับเหงื่อเหนียวเหนอะ ร่างกายทั้งร่างราวกับถูกนึ่งอยู่ในหม้อนึ่ง
ความสิ้นหวัง ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดซึมซาบไปทั่วทุกอณู
ข้างหูเหลือเพียงเสียงจ้อกแจ้กของพวกเขา
เธอยังอยากยืนหยัดต่อ ใบหย่าก็ยังไม่ได้มา ถึงตายเธอก็ไม่อยากเกี่ยวข้องกับคนตระกูลจีแม้แต่น้อยอีก
แต่... เธอฝืนต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ
จีเฉาหลิน ต่อจากนี้ฉันไม่ติดค้างคุณแล้ว!
ชาติหน้า ถ้าได้เจอกันอีก ฉันจะฆ่าคุณให้ตายแน่!
“ปัง ปัง ปัง!”
เสียงเครื่องเคลือบแตกกระจายดังขึ้นในห้อง พร้อมกับเสียงสบถด่าของผู้ชาย!
หรวนถังจือรู้สึกว่ามีพลังมหาศาลฉุดเธอขึ้นจากพื้นอย่างแรง
ผ้าคลุมผืนหนึ่งห่อคลุมไหล่เปลือยเปล่าของเธอไว้ ร่างทั้งร่างถูกโอบเข้าไปในอ้อมกอดแข็งแรงที่ไม่คุ้นเคย
เธอดิ้นขัดขืน แต่กลับได้ยินเสียงทุ้มต่ำไพเราะดังมาจากเหนือศีรษะ แฝงความตึงเครียดที่ยากจะสังเกตเห็น “ถ้าไม่อยากตาย ก็อย่าขยับมั่วซั่ว!”