ก่อนนอน หมิงซีนอนอยู่บนเตียง ซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าเปิดแอปเฉาซีอีกครั้ง แล้วนับรายได้จากการสตรีมวันนี้อย่างตั้งอกตั้งใจ
หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น…
เก้าหมื่นกว่า…
หมิงซีรู้สึกได้ว่าหัวใจในอกเต้นตุบตับเสียงดังเหลือเกิน ราวกับวินาทีต่อไปจะพุ่งออกมา
เงินเยอะจัง
หาเงินง่ายจัง
รู้สึกไม่จริงเลย
เขาไม่ได้กำลังฝันอยู่จริง ๆ ใช่ไหม?
หมิงซีประคองโทรศัพท์ไว้ จ้องไม่กะพริบจนแสงจากหน้าจอทำให้ดวงตาเริ่มแสบ พอกะพริบตา น้ำตาจากการระคายเคืองก็ไหลลงมาหนึ่งหยด
เขาไม่ได้เช็ดมัน เพียงกอดโทรศัพท์ไว้ในอ้อมอก แล้วหลับตาลงในท่านั้น
หมิงซีคิดว่าตัวเองคงตื่นเต้นจนนอนไม่หลับไปทั้งคืน
แต่เขาประเมินคุณภาพการนอนของตัวเองต่ำไป
ไม่นานก็หลับสนิท
โทรศัพท์ดับหน้าจอไปเอง
พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น หมิงซีก็อดทบทวนตัวเองไม่ได้ นี่เขาใจกว้างขนาดนี้เลยเหรอ?
หรือจริง ๆ แล้วลึก ๆ ในใจเขาจะมองเงินเป็นแค่กองขี้?
“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่—!”
หมิงซีสะบัดความคิดเพี้ยน ๆ นั่นออกจากหัวอย่างแรง
“ฉันเพิ่งอายุสิบแปด นอนเยอะก็เป็นเรื่องปกติ”
“อืม ใช่แล้ว!”
เมื่อคืนหมิงซีเข้านอนเร็ว เช้านี้เลยตื่นเช้าตามไปด้วย พอดูเวลาก็เพิ่งเจ็ดโมงกว่า
เพื่อนร่วมห้องยังไม่มีใครขยับ หมิงซีเลยไม่ลงจากเตียง นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนนั้น เล่นไปเล่นมานิ้วก็เปิดแอปเฉาซีขึ้นมาเอง แอบดูยอดเงินแวบหนึ่ง แล้วแอบยิ้มอยู่เงียบ ๆ ก่อนรีบกดออกอย่างมีพิรุธ ผ่านไปสักพักก็ทำแบบเดิมซ้ำอีก