ตอนสองทุ่ม ชายหนุ่มนักศึกษาสุดหล่อสี่คนเดินออกมาจากร้านหม้อไฟแห่งหนึ่งตรงประตูมหาวิทยาลัยซี ดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย
ในจำนวนนั้นมีเด็กหนุ่มสวมเสื้อยืดสีขาวคนหนึ่ง หน้าตาสะอาดสะอ้านหล่อเหลาเป็นพิเศษ ดูเหมือนกำลังไม่สบอารมณ์ ทำให้คนอดสงสัยไม่ได้ว่าทีมหนุ่มหล่อหน้าตาดีเกินต้านนี้มีเรื่องขัดแย้งอะไรกันหรือเปล่า
จากมุมมองของคนที่เดินผ่านไปมา เห็นเด็กหนุ่มพูดอะไรบางอย่างกับอีกสามคนด้วยแววตาตัดพ้อ จากนั้นทั้งสามก็พากันเข้ามารุมล้อม คนหนึ่งโอบไหล่ อีกคนจิ้มแก้ม ส่วนอีกคนยื่นมือมาจากด้านหลังลูบหัวเขาเบา ๆ
คนที่มองอยู่ห้ามมุมปากไม่ให้ยกขึ้นไม่ได้ เลือดในใจกำลังพลุ่งพล่าน ฮือ—ช่างเป็นภาพที่ดีอะไรอย่างนี้
พวกนายสี่คนใช้ชีวิตกันดี ๆ สำคัญกว่าอะไรทั้งนั้นนะ
แต่ความจริงแล้วล่ะ?
หมิงซีกำลังบ่นพึมพำ “ตกลงกันแล้วว่าจะเลี้ยงมื้อใหญ่ไง สุดท้ายมากินหม้อไฟแค่มื้อเดียว นี่มันอะไรกันเนี่ย”
ไม่ใช่ว่าหม้อไฟไม่อร่อย แต่พอเห็นใบเสร็จแล้วพบว่าจ่ายไปไม่ถึงห้าร้อยหยวน
ถ้าเป็นเมื่อวาน สำหรับหมิงซีแล้ว เงินก้อนนี้เรียกได้ว่าเป็นเงินก้อนโตเลยทีเดียว
แต่ตอนนี้เขาไม่เหมือนเดิมแล้วนี่นา!
เกินไปแล้วจริง ๆ!
หมิงซีทำแก้มป่องด้วยความโมโห “พวกนายรู้ไหมว่าเมื่อคืนผมหาเงินได้เท่าไหร่”
เขาชูนิ้วออกมาห้านิ้วอย่างขุ่นเคือง แล้วเปลี่ยนเป็นเก้านิ้ว
“ต้องขอบคุณพวกนายทั้งนั้นเลย”
ของขวัญที่พวกเขาส่งให้เขาน่ะยังเป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญที่สุดคือ ถ้าไม่มีเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน เขาจะค้นพบโลกใบใหม่อย่างการสตรีมได้ยังไง