หมิงซีกอดหัวตัวเอง รู้สึกว่าข้างในสั่นหึ่งไปหมด
“ขอบคุณพี่สาวซื่อตรงครับ นี่มัน...เกินไปแล้ว”
เกินไปยังไง เขานึกคำที่เหมาะสมไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
ได้แต่พูดซ้ำไปซ้ำมา “ขอบคุณพี่สาวซื่อตรงครับ~”
แววตาของเขาสว่างไสว รอยยิ้มสดใสและน่าเอ็นดู ยิ่งโดดเด่นขึ้นท่ามกลางบรรยากาศรอบด้านที่หม่นหมอง
คนที่มองเห็นต่างก็รู้สึกใจอ่อนและชื่นใจ
【(66) สาวซื่อตรง: ไม่เป็นไรจ้ะซีเปา~ (จุ๊บ)】
【(19) นักสู้กระเป๋าว่าง: พี่ชายนักสู้มีบ้างไหม】
หมิงซีตอบว่า ได้ครับ
“ขอบคุณพี่ชายนักสู้ครับ!”
“ขอบคุณทุกคนที่ส่งของขวัญให้ผม ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาดูผมในสตรีม ขอบคุณนะครับ!”
หางตาเหลือบเห็นเหอเหมียวกำลังส่งสัญญาณให้เขา หมิงซีจึงเปิดไมค์
คำประจบประแจงจากหลายคนพุ่งเข้ามาเป็นชุด
“น้องชายเสี้ยวซี! ฉันรู้อยู่แล้วว่าดึงนายมาแล้วต้องชนะ!”
“น้องชายสุดยอดไปเลย กดติดตามแล้วนะ ไว้มาเล่นด้วยกันอีก”
“เก่งมาก เก่งสุด ๆ”
หมิงซีกดติดตามกลับทีละคน “ได้เลยครับ”
จากนั้นรายชื่อเพื่อนของเขาก็ดูมีฝีมือขึ้นมาทันตา อย่างน้อยก็มีหน้า มีตาแล้ว
เม้อเรยิ้มด้วย “เหอเหมียว นี่ก็แค่โชคดีที่นายได้จังหวะก่อน ถ้าเสี้ยวซีอยู่ทีมฉัน พวกนายมาอีกแปดคนก็ยังสู้ไม่ไหวหรอก”
เหอเหมียวเชิดหน้าอย่างภูมิใจ “ฮึ นั่นก็เพราะฉันมีสายตายาวไกลน่ะสิ น้องชายเสี้ยวซีสนิทกับฉันที่สุดอยู่แล้ว”
“ก็เพราะก่อนหน้านี้พวกเรายังไม่รู้จักน้องชายเสี้ยวซีต่างหาก” เทาฉีต้าหวังหรี่ตาลง “แค่จอบขุดได้ดีพอ ไม่มีมุมไหนที่แงะไม่ออกหรอก!”
“น้องชายเสี้ยวซี~ คราวหน้าพี่ชายจะพานายไปเล่นนะ~ อ๊า~”
เหอเหมียวโดนความหน้าด้านของอีกฝ่ายทำเอาขนลุก “อ๊ากกก ไอ้อ้วนตาย!”