ที่นั่นเป็นคลินิกแห่งหนึ่ง ด้านในมีคนอยู่ราง ๆ และคนคนนั้นก็คือตัวเขาเอง!
ลู่เสวียนกำลังจะลองใช้วิชาสังเกตปราณเพื่อดูรายละเอียดให้ชัดขึ้น แต่ร่างกายพลันสั่นสะท้าน กระแสปราณในตันเถียนหยุดหมุนฉับพลัน เมื่อปราณที่ไหลต่อเนื่องขาดช่วง ทุกสิ่งที่เขา “มองเห็น” ก็พลันเลือนหาย จิตวิญญาณแทบแตกสลายตามไปด้วย!
ลู่เสวียนครางเบา ๆ รู้สึกเวียนหัวตาลายจนเกือบล้มลงกับพื้น
“เฮ้อ...”
ทั่วร่างของลู่เสวียนชุ่มไปด้วยเหงื่อ ความรู้สึกเมื่อครู่ราวกับชีวิตกำลังจะมอดดับไปด้วย
“ขอบเขตที่ปราณแท้แผ่ไปกว้างเกินไป ด้วยระดับบำเพ็ญของฉันตอนนี้ ต้องรวบรวมมันไว้ที่คนหรือสิ่งของเพียงชิ้นเดียวก่อน...”
ลู่เสวียนยืนฝึกท่าเสากลับคืนต้นกำเนิดต่ออีกพักใหญ่ ราวหนึ่งเค่อจึงค่อยฟื้นคืนกำลัง
เขาเพิ่งลุกขึ้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล...”
“ลู่เสวียน ฉันเอง...ซูชิงเหอ”
น้ำเสียงของซูชิงเหอร้อนรนมาก
“คุณซู เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?”
ลู่เสวียนนึกว่าอาการป่วยของซูมู่เปลี่ยนแปลงไป
“คือ...คือคุณป้าหวังเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์...เสียชีวิตแล้ว!”
เสียงของซูชิงเหอสั่นเครือเล็กน้อย ฟังดูเหมือนตกใจอย่างหนัก
หลังฟังซูชิงเหอเล่าเรื่องจนจบ ลู่เสวียนเองก็ตกใจไม่น้อย
ไม่นานหลังจากซูชิงเหอตามไปถึงชุมชนที่คุณป้าหวังอาศัยอยู่ อีกฝ่ายก็ออกจากบ้าน
ซูชิงเหอเพิ่งจะพยายามขวางเธอไว้ตรงปากทาง รถโม่ปูนที่แล่นมาด้วยความเร็วก็พุ่งชนรถเก๋งของคุณป้าหวังกระเด็น!
คุณป้าหวังเสียชีวิตคาที่ ส่วนคนขับรถที่ก่อเหตุเกิดอาการป่วยหลังชนรถ แล้วก็เสียชีวิตเช่นกัน!
ซูชิงเหอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกับตา จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอต้องตกใจมากเพียงใด