ออกจากห้องทำงานผู้อำนวยการอวี๋ ฝีเท้าหลินอันอันก็เบาสบายขึ้นหลายส่วน เธอแนบสัญญาที่เพิ่งเซ็นไว้ในอก ในใจช่างแสนสุขใจเสียจริง~
พี่สะใภ้จ้าวเห็นท่าทางเธอแล้วรู้สึกว่าน่ารักดี จึงยิ้มแซวว่า “สหายหลิน คราวนี้เรากลายเป็นสหายร่วมรบในแนวงานเดียวกันแล้วนะ”
หลินอันอันได้ยินคำเรียกใหม่ก็ชะงักนิดหน่อย แปลกหูดี กลับชาติมาเกิดสองครั้งเพิ่งมีคนเรียกตนว่าสหายร่วมรบเป็นครั้งแรก...
“ได้เป็นสหายร่วมรบกับพี่สะใภ้เป็นเกียรติของฉันยิ่งนัก!”
“ตอนนี้คุณก็ว่าง ฉันพาคุณไปเดินดูในโรงงานสักรอบดีไหม จะได้เห็นสภาพแวดล้อมของโรงงานเราและความกระตือรือร้นของพี่น้องสหายร่วมรบ”
“ได้สิ!”
โรงงานตัดเย็บเขตทหารไม่ใช่สถานที่ที่ใครก็เข้าเยี่ยมชมได้ ตอนนี้หลินอันอันก็นับว่าเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่แค่ส่วนนอก ก็ไหน ๆ มาแล้ว ก็ต้องดูให้เต็มที่สิ
พี่สะใภ้จ้าวสามารถนั่งตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงานตัดเย็บได้ ก็ต้องมีความสามารถอยู่บ้าง อย่าว่าแต่เรื่องลึกซึ้งเลย แค่บารมีและมนุษยสัมพันธ์นี่ก็นับว่าดีไม่มีที่ติแล้ว
หลินอันอันถูกเธอพาเดินดูในโรงงานต่าง ๆ จนทั่ว ก็เกิดความคุ้นหน้าคุ้นตาขึ้นมาทันที
“นี่คือสหายหลิน เป็นนักออกแบบพิเศษที่โรงงานเราเชิญมา เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยและยังเป็นภรรยาทหาร พวกเรามาทำความรู้จักกันหน่อย...”
ทุกครั้งที่พี่สะใภ้จ้าวเข้าไปในโรงงานสักแห่ง ก็จะแนะนำหลินอันอันให้คนงานรู้จักอย่างกระตือรือร้น คนงานต่างหยุดงานในมือ เงยหน้าขึ้นมา ในแววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้ พากันทักทายหลินอันอันด้วยท่าทีสุภาพ