เช้าวันจันทร์
หลินอันอันเพิ่งกินข้าวเช้าเสร็จ พี่สะใภ้จ้าวก็มาเชิญตัวแล้ว
บอกว่าแบบร่างนั้นผู้อำนวยการดูด้วยตัวเองแล้ว พอใจมาก อยากคุยกันต่อหน้า
“ได้เลย พี่สะใภ้จ้าวรอฉันสักครู่นะ”
หลินอันอันเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว แต่งตัวไว้เกือบเรียบร้อยตั้งแต่ตื่นนอน แค่รวบผมใหม่ก็ออกจากบ้านได้เลย
โรงงานตัดเย็บเขตทหารอยู่ห่างจากหมู่บ้านข้าราชการเขตทหารพอสมควร นั่งรถเมล์ไปประมาณยี่สิบนาที
“สหายหลิน ถึงแล้ว”
รถเมล์จอดที่ปากซอย พี่สะใภ้จ้าวนำหลินอันอันเดินไปทางประตูโรงงาน
สิ่งแรกที่สะดุดตาคือภาพโรงงานที่ดูเก่าไปบ้างแต่ก็เป็นระเบียบเรียบร้อย เรือนแถวหลายหลังตั้งเรียงรายอย่างมีจังหวะ กำแพงทาสีเทาอมขาวเรียบๆ
พอดีเป็นเวลาเริ่มงาน คนงานต่างพากันเดินเข้าโรงงาน หลายคนที่เดินผ่านพี่สะใภ้จ้าวต่างพากันหยุดทักทาย
เมื่อเดินเข้าไปในเขตโรงงาน ถนนสายหลักเป็นทางดินอัดแน่น ทอดยาวตรงไปยังโรงงานแต่ละส่วน
หลินอันอันเพิ่งเคยย่างกรายเข้าโรงงานยุคนี้เป็นครั้งแรก ก็อดมองให้มากขึ้นไม่ได้
เมื่อเดินผ่านโรงงาน จะเห็นภายในเรียงรายไปด้วยจักรเย็บผ้าแถวแล้วแถวเล่า หัวจักรเป็นเงาวับ สายพานดังก้องกังวานขณะเครื่องจักรกำลังทำงาน
คนงานบ้างก็ตั้งหน้าตั้งตาเย็บผ้าด้วยจักร บ้างก็ก้มหน้าก้มตางอตัวเย็บชายผ้าด้วยมือ นิ้วมือคล่องแคล่วชำนาญ สีหน้าจดจ่อ
อาคารสำนักงานตั้งอยู่ด้านหลังของเขตโรงงาน เป็นตึกสูงสองชั้น เมื่อเทียบกับอาคารอื่นแล้วดูโอ่อ่าขึ้นมาหน่อย ห้องทำงานภายในอาคารจัดไว้เรียบง่าย ล้วนเป็นโต๊ะทำงานไม้สีเข้ม มีกฎระเบียบและตารางการผลิตติดอยู่บนผนัง