วันรุ่งขึ้น
ฟ้าก็เป็นใจ ฝนที่ตกหนักหน่วงเมื่อวานบอกหยุดก็หยุด แถมยังปลอดโปร่งมีแดดอีก
แสงแดดอุ่นสาดลง หิมะละลายเร็วขึ้นกว่าเดิม แต่อุณหภูมิก็ยังหนาวเสียจนคนต้องห่อคอ
เช้าตรู่ ฉู่หมิงโจวถูกผู้ช่วยฉินจากกองพันรบพิเศษเรียกตัวไป ดูท่าทางรีบร้อนมาก
“คุณไปจัดการธุระของตัวเองก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งเสี่ยวหลานกับน้องไปโรงเรียนเอง ไม่ต้องห่วง ฉันก็แค่คุยกับอาจารย์ประจำชั้นนิดหน่อย วันนี้พวกเขามีกิจกรรมประชาสัมพันธ์การเมืองด้วยนะ”
เรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียนผัดผ่อนไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อผู้ปกครองรู้เรื่องแล้ว ยิ่งรอไม่ได้แม้แต่ครึ่งนาที เพราะการปล่อยไว้แต่ละวันอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ร้ายแรงกว่าเดิม
ฉู่หมิงโจวก็ยังรู้สึกไม่วางใจอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นเธอยืนกราน ก็ได้แต่กำชับเพิ่มอีกสองสามประโยค “เกิดอะไรขึ้นเธอไม่ต้องร้อนใจ แก้ไขไม่ได้ก็รอฉันจัดการธุระเสร็จ”
“รู้แล้ว คุณไปทำธุระเถอะ ฉันรับมือได้”
“ดี”
สุดท้ายเขาก้มลงจูบหน้าผากเธอหนึ่งครั้ง แล้วจึงสวมหมวกทหารแล้วออกจากบ้านไป
หลินอันอันแต่งเนื้อแต่งตัวอย่างประณีตให้ตัวเอง แต่งหน้าอ่อนๆ ทำให้ดูดีขึ้นมาก เสื้อผ้าก็ใส่ใจเป็นพิเศษ พยายามให้ดูหนักแน่นและมีบุคลิก
อย่างน้อยก็ต้องให้คนเห็นแล้วรู้สึกว่าไม่อาจหาเรื่อง
ไม่ใช่ว่าดูป่วยๆ ใครเห็นก็ดูอ่อนแอไม่มีแรงและถูกรังแกง่าย
“พี่สะใภ้ ตื่นแล้วเหรอคะ”
ฉู่หมิงหลานต้มโจ๊กเสร็จแล้ว กำลังจะกินข้าวเช้ากับฉู่หมิงอวี่พอดี
เห็นหลินอันอันออกมา ก็รีบหยิบถ้วยชามมาเพิ่ม
“เดี๋ยวพี่สะใภ้ไปส่งพวกเธอที่โรงเรียน”