รถเคลื่อนเข้าสู่กองบัญชาการทหารปักกิ่งอย่างช้า ๆ หยุดอยู่หน้าลานบ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ผู้เฒ่าที่ต้อนรับฉู่หมิงอวี่แซ่ลู่ เขากระตือรือร้นมาก ให้ฉู่หมิงอวี่เรียกตัวเองว่าปู่ลู่
“ปู่ลู่ครับ ผมได้ยินพี่ลู่ชิงพูดถึงท่านบ่อย ๆ วันนี้โชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอท่าน”
“ไอ้เด็กนั่นเอ่ยถึงฉันด้วยหรือ?”
“แน่นอนครับ อีกอย่างวีรบุรุษอย่างปู่ลู่ อยากไม่รู้จักก็ยากนะครับ”
“ฮ่า ๆ ๆ ... เจ้าหนูปากหวานนี่ ดี! กลับมาก็ดีแล้ว!”
ฉู่หมิงอวี่เอ่ยปากทีเดียว ก็น่าเอ็นดูมาก ทำให้ผู้เฒ่าลู่หัวเราะจนตาหยี
องครักษ์ไป๋เดินตามหลังทั้งสองอย่างสงบเสงี่ยม ไป๋มู่เสวี่ยกัดริมฝีปากแล้วก็เดินตามเข้าไปด้วย
ผู้เฒ่าลู่เห็นไป๋มู่เสวี่ยก็ชะงักไปเล็กน้อย พอรู้ว่าเป็นลูกสาวขององครักษ์ตน ก็ถามไถ่อย่างห่วงใยสองสามคำ “หนูไป๋ก็กลับประเทศแล้วหรือ? ทำไมเธอไม่พูดอะไรสักคำเลย?”
“รายงานผู้นำครับ มู่เซวี่ยสำเร็จการศึกษาและกำลังจะเข้าทำงานในกิจการการบิน รับใช้ชาติเป็นหน้าที่ของเธอ ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง”
“อ้าว เจ้านี่เข้มงวดเกินไปหน่อย หนูไป๋ก็สอบชิงทุนไปเรียนต่อต่างประเทศด้วยคะแนนดีเด่น เป็นเด็กมีอนาคต กลับมาแล้ว เธอก็ควรดูแลเธอให้มากกว่านี้”
“ครับ!”
ฉู่หมิงอวี่มองไป๋มู่เสวี่ยอย่างสนใจ เห็นเธอเม้มริมฝีปาก ขอบตาแดงก่ำ... นึกถึงภาพที่เคยเจอที่โรงเรียนแค่แวบ ๆ สองสามครั้ง ความรู้สึกไม่ลึกซึ้ง แต่รู้ว่าเธอเป็นคนเคร่งครัดมาก
ไป๋มู่เสวี่ยเหมือนไม่คบค้าสมาคมกับใคร เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียน แม้ไม่โดดเด่น แต่ก็ติดอันดับดีเด่นด้วยคะแนนเส้นยาแดงผ่าแปดทุกครั้ง