กินข้าวเสร็จ หลินอันอันก็พาเด็กน้อยสองคนไปส่งที่โรงเรียน ส่วนตัวเองหันหลังกลับไปที่บ้านตระกูลหลี่
ตลอดทางฝีเท้ารีบร้อน ใจคอไม่เป็นสุข
ความทุกข์ยากในโลกนี้เหมือนจะพุ่งตรงเข้าหาคนเคราะห์ร้ายโดยเฉพาะ…
มาถึงหน้าบ้านตระกูลหลี่ หลินอันอันยกมือเคาะประตูเบาๆ
ประตูเปิดออก อาโหลวเห็นว่าเป็นหลินอันอัน ก็ยิ้มออกมา “อันอันมาแล้วเหรอ เข้ามาเร็ว”
อาโหลวรู้ว่าหลินอันอันมาเพราะแบบดีไซน์ จึงนำไปที่ห้องของหลี่ลู่โดยตรง “ถั่วแดงเหนียวห่อแป้งกับขนมปังเหลืองนึ่ง พรุ่งนี้เสร็จแล้ว อาโหลวจะเอาไปส่งให้”
“อาเฉินเกรงใจเกินไปแล้ว ฉันไม่กล้าปฏิเสธเลย”
“จะปฏิเสธทำไม ก็ของในบ้านทั้งนั้น ไม่ได้มีค่าอะไร”
“ได้ งั้นขอบคุณอาเฉินก่อนนะ”
หลินอันอันเดินเข้าไปในบ้าน หลี่ลู่เพิ่งป้อนนมลูกเสร็จ เธอแทบไม่มีน้ำนม โชคดีที่ฟาร์มทหารมีวัวนม ทุกวันอาโหลวไปเอามาต้ม เด็กคนนี้ถึงเลี้ยงรอดมาได้
“พี่อันอัน”
“อือ ฉันแวะมาดู”
หลี่ลู่รีบส่งลูกให้อาโหลว แล้วลุกไปหยิบแบบดีไซน์ “ปกหนังสือกับที่คั่นหนังสือวาดเสร็จแล้ว ดูสิว่าต้องแก้ตรงไหนไหม”
“ไม่ต้องรีบ เธอค่อยๆ เถอะ”
ก็แค่ของเล็กๆ น้อยๆ ที่เพิ่มเข้ามา ด้วยฝีมือการออกแบบของหลี่ลู่ ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แถมไม่มีจุดไหนต้องแก้เลยด้วยซ้ำ
หลินอันอันแกล้งทำเป็นตั้งใจดู แล้วโยงเข้าประเด็น “ได้ยินจากพี่สะใภ้คนหนึ่งว่า ครอบครัวสามีเก่าของเธอจะมาส่งลูกใช่ไหม”
อาโหลวกับหลี่ลู่สบตากัน นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง