สิ้นเสียง หลินอันอันก็มองรอบ ๆ ห้องด้วยความหงุดหงิด เธอรู้สึกว่าออฟฟิศนี้เงียบเกินไป นั่งเงียบ ๆ กับกู้เยี่ยนแบบนี้แล้วรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง
โดยเฉพาะที่กลางอก อึดอัดอย่างรุนแรง แถมยังเจ็บอีกด้วย
มีอารมณ์บางอย่างที่บอกไม่ถูก เหมือนเป็นสัญชาตญาณของร่างนี้ พลุ่งพล่านขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ
“แค๊ก ๆ ๆ ~”
คนที่เมื่อครู่ยังบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไร วินาทีต่อมาก็ไออย่างรุนแรงขึ้นมาทันใด
กู้เยี่ยนลุกจากเก้าอี้ทันที แต่เขากลับไม่รีบร้อน อันดับแรกหยิบหมอนมาวางไว้ด้านหลังของเธอ จากนั้นก็นั่งยอง ๆ ข้างกาย จับมือเธอมากุมไว้
ตอนที่สองมือสัมผัสกัน ร่างทั้งร่างของหลินอันอันก็แข็งทื่อ
“อย่าขยับ”
นิ้วเรียวยาวของเขาคลำอยู่บนมือเธอครู่หนึ่ง แล้วเริ่มนวดเบา ๆ ที่ละจุดตามจุดกดจุด
ไม่นาน หลินอันอันก็ไม่ไอแล้วจริง ๆ
“ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว”
เธออยากดึงมือกลับ แต่ดึงกลับไม่ได้
กู้เยี่ยนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา ได้แต่นวดซ้ำไปซ้ำมา
รอให้เธอทุเลาขึ้นเต็มที่ เขาถึงปล่อยมือ
จากนั้นก็หันไปหยิบยาชนิดสเปรย์ยื่นให้เธอ “ฉีดใส่ปาก จำไว้ว่าต้องกลั้นหายใจแล้วสูดลึก”
รู้ว่านี่คือยา หลินอันอันจึงให้ความร่วมมืออย่างดี ฉีดยาใส่ปาก สูดหายใจลึกตามคำแนะนำของกู้เยี่ยน รู้สึกถึงความเย็นซาบซ่านแผ่ไปตามลำคอ ความอึดอัดในอกก็ค่อย ๆ บรรเทาลง
เธอส่งสเปรย์คืนให้กู้เยี่ยน “หมอกู้ ขอบคุณนะคะ ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”
หัวใจของกู้เยี่ยนแวบผ่านความขมขื่น เขารับสเปรย์มาวางไว้ข้าง ๆ “รู้สึกดีขึ้นก็ดีแล้ว พักสักครู่แล้วเราไปตรวจกัน”