“จื่อหวยเขาเป็นอะไรไป”
“พี่อันอัน จื่อหวยตกเวทีแล้วครับ! มือเขาบาดเจ็บ เลือดออกเยอะมาก ตอนนี้อาการค่อนข้างหนัก แต่พี่อย่าเพิ่งกังวลเกินไปนะครับ คุณหมอกำลังรักษาเต็มที่แล้ว”
หลินอันอันกำหูโทรศัพท์แน่นทันที หัวใจบีบรัดวูบหนึ่ง เสียงหึ่งๆ ดังในหู เสียงของตู้เจวียนที่ปนสะอื้นเหมือนลอยมาจากที่ไกลๆ
บาดเจ็บที่มืองั้นเหรอ
เขาเป็นนักดนตรี ทำมาหากินด้วยมือนะ...
หลินอันอันรู้สึกเพียงว่าตาพร่ามัว แทบยืนไม่อยู่ สภาพร่างกายของเธอเดิมก็ไม่ดีอยู่แล้ว พอรีบร้อนก็หน้ามืดเลย!
“ตู้เจวียน บอกให้ชัดหน่อย หนักนี่มันหนักแค่ไหน จื่อหวยเขาได้รับบาดเจ็บยังไงกันแน่”
ตู้เจวียนสะอื้นอยู่ปลายสาย พยายามให้เสียงตัวเองราบเรียบขึ้น “พี่อันอัน ความจริงพวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น จื่อหวยเป็นตัวแสดงปิดท้ายของวันนี้ เขาเพิ่งแสดงเสร็จกำลังจะลงจากเวที ก็มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ข้างเวที จู่ๆ ก็ผลักเขาตกลงไป...
คนนี้หาตำแหน่งได้แนบเนียนมาก เป็นมุมอับของบันไดพอดี! โชคดีที่มีสหายทหารหญิงคนหนึ่งเห็นด้วย เลยจับเขาไว้ได้ ทางป้อมยามบอกว่าจะให้คำตอบกับเรา”
ตู้เจวียนพูดยืดยาว ร้อนใจจนวกไปวนมา แต่ดีที่หลินอันอันฟังเข้าใจ
หลินอันอันนึกถึงเจียงถงขึ้นมาทันที รู้สึกเพียงหน้ามืดเป็นลม น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว “ตู้เจวียน เธอช่วยดูแลจื่อหวยให้ฉันที ฉัน... ฉันจะหาทางไปให้เร็วที่สุด”
วางสายแล้ว หลินอันอันก็ครุ่นคิดเหม่อลอย
ความรู้สึกหมดหนทางเหมือนถูกชะตาเล่นงานนั่น มันทำให้เจ็บปวดเกินไปแล้ว!