หลังอาหาร
หลินจื่อหวยล้วงหนังสือพิมพ์ปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้าใบ บนสุดคือหน้าแรกของเจี๋ยฟ่างรื่อเป้า พาดหัวสีแดงเขียนว่า "บันทึกดาวรุ่งดวงใหม่แห่งคณะศิลปิน หลินจื่อหวย" ในภาพประกอบเขาสวมชุดแสดงใหม่เอี่ยม ยืนกลางเวที มือกุมหีบเพลงชัก กำลังบรรเลง
"พี่ ดูนี่สิ!" หลินจื่อหวยชี้ไปที่เครื่องหมายการนำมาตีพิมพ์ซ้ำตรงมุมหนังสือพิมพ์ "สถานีประจำมณฑลเอาเพลง 'พ่อ' ไปทำเป็นละครวิทยุ บอกว่าจะเปิดในรายการ 'เพลงทองประจำสัปดาห์' ติดต่อกันสามเดือน!"
หลินอันอันรับหนังสือพิมพ์มา เห็นในรายงานเขียนไว้อย่างละเอียดว่าหลินจื่อหวยเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ถ่ายทอดได้สมบูรณ์แบบ ฯลฯ ทุกถ้อยคำล้วนเป็นคำยกย่อง
ตู้เจวียนมองหลินจื่อหวยด้วยความภาคภูมิใจยิ่ง พลางยกชาร้อนมาให้ทุกคน "พี่ จื่อหวยเอาเงินรายได้ทั้งหมดจากเพลง 'พ่อ' ไปบริจาคด้วยนะ เกือบสองพันสามร้อยเหรียญเชียวนะ"
ยังไม่ทันที่หลินอันอันจะได้เอ่ยชม หลินจื่อหวยก็เกาหัวอย่างเขิน ๆ "พี่ พี่จะไม่โทษผมนะ จริง ๆ แล้วเงินที่ผมติดพี่ไว้ยังใช้ไม่หมดเลย เงินที่ผมเก็บไว้ตอนนี้... ยังต้องใช้จัดงานแต่งด้วย"
"ฟุดฟิด~" หลินอันอันถูกทำให้หัวเราะออกมา
ไอ้เด็กโง่นี่คิดถึงเงินสร้างบ้านที่บ้านอยู่รึเปล่านะ หรือว่าคิดว่าตัวเองติดค้างเขาจริง ๆ