“เนื่องจากเป็นช่วงเวลาพิเศษ การประชุมเชิดชูเกียรติครั้งนี้จะจัดในรูปแบบพิธีมอบรางวัลยกย่องเชิดชู เพื่อเชิดชูเกียรติและมอบรางวัลแก่เหล่านักรบผู้กล้าหาญ!”
“……”
แสงอรุณสาดส่องผ่านม่านหมอกบางเบามายังหอประชุมของกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ฉายให้แถบผ้าสีแดงของ “พิธีมอบรางวัลเชิดชูเกียรติการบรรเทาภัยแผ่นดินไหว” ดูสดใสเข้มข้น
ด้านบนของเวทีประธานยังคงแขวนภาพถ่ายของผู้นำอาวุโสที่ล่วงลับ ผ้าโปร่งสีดำพลิ้วไหวเบา ๆ ในสายลมยามเช้า สอดรับกับความเคร่งขรึมของเหล่าทหารที่อยู่เบื้องล่าง
ฉู่หมิงโจวยืนอยู่แถวหน้าสุดของแถวทหาร เบื้องหลังของเขาคือผู้เข้าร่วมในการซ้อมรบผานฉือทั้งหมด — ทุกคนล้วนเป็นสหายที่ดีที่สามารถรับมือได้ด้วยตนเองและตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาดทันท่วงที
เมื่อถึงเวลา แม่ทัพเจิ้งก็ขึ้นไปบนเวทีด้วยตนเอง
“ผู้บังคับกองที่ 741 ฉู่หมิงโจว”
“ครับ!”
ฉู่หมิงโจวก้าวออกจากแถว ทำความเคารพอย่างสง่าผ่าเผย
น้ำเสียงของแม่ทัพเจิ้งเต็มไปด้วยความหนักแน่นเอาจริงเอาจัง “ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เมืองถังซานครั้งนี้ เธอได้นำกลุ่มผานฉือฝ่ามาตรฐานการซ้อมรบเดิม เปิดใช้แผนฉุกเฉินล่วงหน้า นำพาประชาชนหลายแสนคนอพยพไปยังเขตปลอดภัย......”
“เมื่อได้รับอนุมัติจากคณะกรรมาธิการการทหารส่วนกลาง ขอมอบเหรียญทอง ‘วีรชนประชาชน’ แก่เธอ และบันทึกผลงานความดีความชอบระดับพิเศษ!”
ร่างของฉู่หมิงโจวชะงักแข็งทื่อ แต่สีหน้ายังคงไม่แสดงออกมา
เขายืนตัวตรงอย่างองอาจ สง่าผ่าเผย ก้าวอาด ๆ ขึ้นไปด้านหน้า พร้อมกับทำความเคารพอีกครั้ง
ในขณะที่แม่ทัพเจิ้งกำลังประดับเหรียญตราลงบนหน้าอกของฉู่หมิงโจว แม้แต่ฉู่หมิงโจวที่ปกติใจคอหนักแน่นก็ยังอดไม่ได้ที่ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ
หลินอันอันยืนอยู่ในแถวของฝ่ายวิเคราะห์ข่าวกรอง เมื่อเห็นบ่าของเขาเกร็งแน่นขึ้นในฉับพลัน นั่นคือความสง่าผ่าเผยตามสัญชาตญาณที่สุดของทหารเมื่ออยู่ต่อหน้าเกียรติยศ
ลองคิดดูให้ดีถึงกลเกมใหญ่ที่เขาวางไว้เพื่อเมืองถังซานทั้งหมดนั่น…