เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ฉู่หมิงโจวลุกขึ้นอย่างเบาไม้เบามือ แล้วลูบไล้ข้อเท้าของหลินอันอันอีกครั้ง ยืนยันว่าไม่เป็นไรแล้ว จึงผลักประตูออกไป
“ท่านแม่ เมื่อคืนอันอันขาเป็นตะคริวอย่างรุนแรง และยังมีอาการบวมด้วย ฉันอยากพาเธอไปโรงพยาบาลตรวจให้ละเอียด”
แม่หลินกำลังถือผ้าขี้ริ้วเก็บกวาดห้องโถงพอดี ได้ยินเขาพูด มือที่เช็ดถูก็ชะงักไปทันที!
เธอคำนวณเวลา หลินอันอันก็ตั้งครรภ์ได้หกเดือนแล้ว “หมิงโจว เธออย่าเพิ่งร้อนใจไป หญิงตั้งครรภ์เป็นตะคริวเป็นเรื่องปกติ ส่วนอาการบวม เห็นทีเมื่อวานเดินมากเกินไปน่ะ อ้อ~ พอถึงแปดเก้าเดือน ต่อให้ไม่เดินก็อาจบวมได้นะ”
สีหน้าฉู่หมิงโจวดูแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด “มีวิธีใดบรรเทาบ้างหรือไม่”
“วิธีก็มีอยู่ แต่ร่างกายแต่ละคนไม่เหมือนกัน...”
“ไม่เป็นไร ฉันจะลองทีละอย่าง”
แม่หลินบอกวิธีพื้นบ้านบางอย่าง ฉู่หมิงโจวจำได้ทั้งหมด แต่เขายังไม่วางใจ จึงตัดสินใจพาเธอไปโรงพยาบาลให้หมอดู
แม่หลินเห็นสีหน้าฉู่หมิงโจวแย่มาก ในแววตาเต็มไปด้วยความสงสาร “หมิงโจว เธอเกรงว่าคงนอนไม่หลับทั้งคืนสินะ”
ฉู่หมิงโจวกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ จู่ๆ ในห้องก็มีเสียงเรียกแผ่วเบาของหลินอันอันดังขึ้น
เขารีบก้าวเท้าเร็วๆ กลับไป เห็นภรรยาสาวกำลังประคองเอวลุกขึ้น จึงรีบเข้าไปพยุงแผ่นหลัง แล้วอุ้มคนขึ้นมาเบาๆ “ยังไม่สบายอีกหรือ”
หลินอันอันขยับเท้า ส่ายหัวกล่าว “ไม่รู้สึกไม่สบายแล้ว”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
“จริงสิ ท่านแม่คิดจะกลับพรุ่งนี้ ฉันต้องไปซื้อตั๋วรถไฟให้ท่าน”