"ตู้เจวียนเองก็ลำบากไม่น้อยเลยนะ"
อาโหลวพยักหน้าเบาๆ สีหน้าเผยความเห็นใจ "ใครจะว่าไม่ใช่เล่า เด็กคนนี้ลำบากมาตั้งแต่เล็ก ดีที่ตอนนี้มีชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว นับว่าได้ลิ้มรสหวานหลังจากเคี่ยวกรำมานาน"
"ใช่ค่ะ ยุคนี้ดีขึ้นแล้ว เพื่อนร่วมงานหญิงถ้าขยัน ก็พึ่งพาตัวเองได้"
หลินอันอันพูดถูกใจอาโหลวยิ่งนัก เพราะเธอก็เป็นคนรักลูกสาวเห็นเด็กผู้หญิงคนอื่นลำบากก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ยิ่งทำให้นึกถึงลูกสาวตัวเอง
"พูดถูกที่สุดเลย ถ้าขยัน ก็พึ่งพาตัวเองได้"
พูดไปได้สักพัก อาโหลวก็นึกขึ้นได้ว่าแป้งโดว์ที่พักไว้คงได้ที่แล้ว "แป้งคงได้ที่แล้ว ไป ไปทำแผ่นแป้งย่างกันก่อน"
"ได้เลยค่ะ" หลินอันอันใจอ่อนเสมอ "อาเฉิน ทำไปก็ทำแล้ว เราทำเพิ่มอีกหน่อยดีไหม"
"ได้สิ เรื่องง่ายๆ"
เด็กน้อยหลับไปแล้ว ฉู่หมิงหลานนั่งลงข้างๆ อย่างเงียบๆ แสดงท่าทีว่าจะดูแลให้
ทั้งสองกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง หลินอันอันนำแป้งโดว์ที่พักได้ที่ออกมา ภายใต้คำแนะนำของอาโหลว เธอเริ่มฝึกใช้ไม้คลึงแป้ง
แม้จะยังไม่คล่องมือ แต่หลินอันอันก็ตั้งใจเรียนมาก ไม่นานก็คลึงแป้งออกมาได้หลายแผ่น ดูเข้าท่าทีเดียว
อาโหลวพยักหน้าด้วยความพอใจ "ไม่เลว อันอัน เจ้านี่มือดีจริงนะ! ลงกระทะย่างได้แล้ว จำไว้ว่าต้องพลิกกลับด้านบ่อยๆ อย่าให้แป้งไหม้"