เมื่อเรื่องนี้ตกลงได้แล้ว ทั้งสองก็พูดคุยทักทายกันเล็กน้อย ก่อนจะลาจากบ้านตระกูลตู้
"ผู้การสวี่ นายผู้ช่วยลู่ เชิญที่บ้านกินข้าวกันเถอะ พอดีพ่อของอันอันส่งชาชั้นดีมาให้ เดี๋ยวฉันหยิบให้พวกท่านคนละกระป๋อง ลองลิ้มรสดู" แม่หลินเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น
เธอก็รู้ดีว่า วันนี้ต้อนรับทั้งสองคนได้ดี ก็เพราะพวกเขานั่งเป็นหลักให้ เรื่องนี้ถึงได้จบลงอย่างงดงาม
ผู้การสวี่โบกมือ "ของฝากไม่จำเป็นหรอก ทางกรมมีธุระนิดหน่อย ฉันขอตัวกลับก่อน"
ลู่ชิงลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็รับคำ "ได้ ฉันจะไปสักหน่อย แล้วเดี๋ยวค่อยฝากส่วนของผู้การสวี่ไปให้ที่กองพัน"
ผู้การสวี่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ลาทุกคน แล้วก็ไปก่อน
ลู่ชิงมองหลินอันอันอยู่หลายครั้ง เห็นได้ชัดว่ามีอะไรจะพูด
"ไปเถอะ ขึ้นบ้านไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน วันนี้ลำบากมากแล้ว"
"ลำบากอะไรกัน ท่านอาเฉินเกรงใจไปแล้ว"
ตลอดทางแม่หลินกับลู่ชิงคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ส่วนหลินอันอัน ตู้เจวียน และหลินจื่อหวยเดินตามหลังมา
ใบหน้าหลินจื่อหวยเจิดจ้าด้วยความดีใจที่เก็บไม่อยู่ เดินสองก้าวก็หันมามองตู้เจวียนที
ตู้เจวียนแก้มร้อนผ่าว ส่งสายตาดุเขาไปทีหนึ่ง
หลินอันอันรู้สึกว่าน้องชายทึ่มของตนยิ้มจนหน้าจะแตกละเอียด เหมือนตือโป๊ยก่ายได้ครองคู่กับคุณหนูเกาเสียอย่างนั้น เจ้าหมอนี่ดีใจแทบบ้าตาย
แต่พอเห็นทั้งคู่หวานชื่นกันเช่นนั้น ใจของเธอก็พลอยยินดีไปด้วย
กลับถึงบ้าน แม่หลินหยิบชาหลงจิ่งอย่างดีมาสองกล่อง แล้วยังแยกใส่ผลไม้กระป๋องให้อีกคนละสามกระป๋อง