เมื่อผู้คนในห้องบัญชาการแยกย้ายกันไปหมด หลินอันอันก็ถูกหลินจื่อหวยพากลับบ้าน
หลินจื่อหวยทิ้งจักรยานไว้ไม่สนใจ อุ้มคนตรงดิ่งไปที่บ้านตระกูลฉู่ พอเข้าประตูไป ก็ปะทะกับกู้เยี่ยนซึ่งเดินสวนมา
“หมอกู้! เร็วเข้า... พี่สาวผมเป็นลม!”
กู้เยี่ยนเคลื่อนไหวรวดเร็ว ยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าหลินอันอันไม่เป็นอะไรมาก แค่ตกใจบวกกับความเหนื่อยล้าจนทำให้หมดสติ ถึงได้วางใจ
“พวกคุณอย่ากังวล อันอันเป็นลมเพราะทำงานหนักเกินไป ทางที่ดีควรส่งไปโรงพยาบาล กันไว้ก่อน”
“ได้ ผมจะไปยืมรถเดี๋ยวนี้”
ต่อให้กู้เยี่ยนบอกว่าหลินอันอันไม่เป็นอะไร หลินจื่อหวยก็ยังตกใจไม่หาย
ภาพที่พี่สาวดีกับเขาฉายแวบผ่านในสมองไม่ขาดสาย หัวใจทั้งดวงเหมือนถูกหินอุดตัน อึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ฝีเท้าก็ยิ่งเร่งเร็วขึ้น
กว่าหลินอันอันจะลืมตาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาหนึ่งวันให้หลัง
สิ่งที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาด โพรงจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ
“ตื่นแล้วเหรอ? รู้สึกยังไงบ้าง?” เสียงทุ้มของกู้เยี่ยนดังขึ้นข้างหู
หลินอันอันหันหน้ามอง สบตากับดวงตาที่สุขุมแต่แดงก่ำของกู้เยี่ยน
“พี่เยี่ยน? หมิงโจวล่ะ? เขาเป็นยังไงบ้าง?”
กู้เยี่ยนหลุบตาลง หยิบเทอร์โมมิเตอร์ออกมาแล้วสะบัด “เขาไม่เป็นไร คุณวัดไข้ก่อน”
“ค่ะ”
“ผู้การฉู่ถูกยิงที่ชายโครงด้านซ้ายบน ไม่โดนจุดสำคัญ ได้รับการรักษาแล้ว ไม่ต้องห่วงมาก”
“ชายโครงด้านซ้ายบนเหรอ?”
ถ้าต่ำลงไปอีกนิด ก็คงโดนหัวใจแล้วสินะ?
หลินอันอันยันตัวจะลุกขึ้น แต่ถูกกู้เยี่ยนกดไว้
“ผมถามข้อมูลมาจากกรมการทหาร จริงทุกคำ ไม่โดนจุดสำคัญ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี...”
กู้เยี่ยนถอนหายใจเบาๆ “ไหนๆ ก็เข้ามาอยู่โรงพยาบาลแล้ว อยู่พักสักระยะก็ดี จะได้พักฟื้นร่างกาย แล้วก็จัดการรักษาตัวหลักให้เสร็จไป”