ฉู่หมิงโจวขมวดคิ้วเข้มเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ผมว่ายุคสังคมรวมหมู่ต้องผ่านพ้นไปสักวัน นิสัยแย่ๆ หลายอย่างต้องใช้เวลาให้ถูกกลืนหายไป การฟื้นฟูวัฒนธรรมเป็นเรื่องเร่งด่วนแล้ว"
ดวงตาของหลินอันอันเต็มไปด้วยความชื่นชม
ดูสิ สามีของเธอช่างมีวิสัยทัศน์อะไรเช่นนี้!
ยุคสังคมรวมหมู่ยังคงอยู่ไปอีกหลายปี แต่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็จะกลับมาภายในสองปี ฝ่ายบนเริ่มตระหนักทีละน้อยแล้วว่าการศึกษาไม่ใช่ 'เครื่องมือเผด็จการของชนชั้นนายทุน'
การอ่านหนังสือถึงจะทำให้เข้าใจเหตุผล ต่อให้นิสัยโดยสันดานจะเปลี่ยนยากเพียงใด แต่หากได้ร่ำเรียนมาแล้ว โอกาสก็จะมากขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ใช่โอกาสที่จะเติบโตขึ้นมิใช่หรือ
"สิ่งที่หูหลีทำนั้นละเมิดหลักการและวินัยอย่างร้ายแรง ไม่ควรค่าแก่การเห็นใจ" ฉู่หมิงโจวกล่าว
หลินอันอันพยักหน้า "ใช่ค่ะ เพียงแต่รู้สึกว่าเดิมทีเธอมีอนาคตที่ดี แต่กลับเดินไปในทางที่ผิดเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง นี่ก็เป็นสิ่งเตือนใจเราว่าไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ต้องยึดมั่นในเส้นตายที่ต้องรักษาไว้"
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูด แม่หลินก็เดินออกมาจากบ้าน ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา ก็อดถามขึ้นไม่ได้ "อันอันตื่นแล้วหรือ? หิวรึเปล่า แม่จะไปทำอะไรให้กินอีกหน่อยนะ"
หลินอันอันรีบโบกมือ "แม่คะ หนูอิ่มแล้วค่ะ อย่าลำบากเลย ฟ้ายังไม่สางเลยนะคะ หรือพวกเราทำเสียงดังจนแม่ตื่น?"
"ไม่มีเรื่องนั้นหรอก แต่ว่า... ที่พวกเธอพูดถึงหูหลีเมื่อกี้มันยังไงกัน? มารังแกลูกหรือ?"
"แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ไม่มีใครรังแกหนู หูหลีเป็นคนของกองบัญชาการทหารปักกิ่ง เป็นสหายที่ไปสนับสนุนที่มณฑลอวี้ด้วย เธอทำเรื่องผิดวินัยบางอย่างเลยถูกจับ พวกเราแค่ถอนหายใจพูดถึงตามอารมณ์ค่ะ"