"ไม่นะ ลู่ชิง นี่มันแค่เรื่องเข้าใจผิด คุณจำเป็นต้องทำให้มันดังไปทั้งกองทัพด้วยเหรอ? อู๋เจียวลูกสาวฉันเพิ่งอายุสิบเก้าเองนะ ให้อภัยกันบ้างเถอะ"
"หลินจื่อหวยเป็นนักดนตรีของคณะศิลปินเรา เป็นตัวแทนภาพลักษณ์ของคณะ ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มัน 'เรื่องเข้าใจผิด' ต่อหน้าเพื่อนสหายทั้งกองบัญชาการ" ลู่ชิงไม่ยอมอ่อนข้อเลย และเน้นเสียงตรงคำว่าเรื่องเข้าใจผิดเป็นพิเศษ
ผู้การอู๋กัดฟันแน่น จนกรามนูนขึ้นมา "ใช่ อู๋เจียวลูกฉันทำตัวไม่รู้จักประมาณ ฉันขอโทษแทนเธอ ขอให้คุณยกโทษให้ด้วยเถอะ"
ลู่ชิงส่ายหน้าปฏิเสธ "ท่านผู้การอู๋ ท่านพูดอย่างนี้ไม่ถูกนะ พวกเราแค่ต้องการให้เป็นไปตามกฎระเบียบ ท่านไม่ต้องขอโทษฉัน แต่อู๋เจียวควรจะขอโทษสหายหลินจื่อหวย และขอโทษคณะศิลปินของเรา"
ผู้กำกับการเห็นทั้งสองฝ่ายตกลงกันไม่ได้ จึงยกมือห้ามการโต้เถียง "ตาม 'กฎระเบียบบริหารครอบครัวทหาร' ข้อที่ 23 สหายอู๋เจียวต้องยื่นหนังสือขอขมาเป็นลายลักษณ์อักษรและรับโทษทางวินัย เราจะติดหนังสือขอขมาของเธอไว้ที่ป้ายประกาศ ซึ่งถือเป็นการยอมรับความผิดต่อสาธารณะ"
ลู่ชิงยังอยากพูดต่อ แต่ผู้กำกับการเหลือบมองเขาและตัดบทคำพูดของเขา "ผู้การอู๋ ในฐานะญาติสายตรง ท่านละเลยการดูแล ต้องยื่นหนังสือขอขมาด้วยหนึ่งฉบับ หวังว่าท่านจะสำนึกผิดอย่างลึกซึ้ง!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่ชิงก็หุบปากทันที
การลงโทษนี้ถือเป็นการประนีประนอม ให้ผู้การอู๋ต้องอับอายไปด้วย นับว่าให้เกียรติคณะศิลปินอย่างมากแล้ว