หลินอันอันรับโทรเลขมา มือไม้สั่นระริก
บนแผ่นโทรเลขมีตราลงนามจากสำนักงานวัฒนธรรมมณฑล มองแล้วทำเอาขอบตาร้อนผ่าว
ค่ำคืนที่หมกมุ่นเขียนจนดึกดื่น ปลายนิ้วดำเปื้อนน้ำหมึก ล้วนคุ้มค่าอย่างยิ่งในชั่วขณะนี้
"บรรณาธิการหลิว มันกะทันหันเกินไปแล้ว ฉันแค่เขียนเรื่องราวของพวกทหารออกมา ที่จริงไม่ได้ทำอะไรเลย ผู้ยิ่งใหญ่คือพวกเขา…"
"อย่าถ่อมตัวไปหน่อยเลย! ใน 'กระดูกสันหลัง' ที่เขียนถึงความกล้าหาญไม่หวั่นเกรง การซ่อมแซมอุโมงค์อย่างเร่งด่วน การซุ่มในหิมะ...เรื่องไหนเล่าที่ไม่ได้มาจากชีวิตแลกชีวิตของทหารเรา แต่จะมีสักกี่คนที่จดจำเรื่องราวของพวกเขาได้ลึกซึ้ง?
ผมรู้ว่าวีรบุรุษไม่โลภความดีความชอบ ไม่หวังผลตอบแทน แต่ผู้เขียนอย่างคุณที่ส่งเสียงแทนวีรบุรุษผู้เงียบงัน จะไม่มีค่ายิ่งได้อย่างไร? และแน่นอนว่ามีเพียงคุณที่หยั่งรากลึกในค่ายทหารอย่างนี้ จึงเขียนความแกร่งในกระดูกออกมาได้!"
พลางพูด บรรณาธิการหลิวก็ขอบตาแดงเล็กน้อย เขาขยับเข้าใกล้หลินอันอันนิดหนึ่ง ลดเสียงต่ำลง "ได้ยินว่าหนังสือพิมพ์มณฑลเตรียมทำคอลัมน์ เรียกว่า 'เหรียญกล้าหาญที่ปลายปากกา' หัวหน้าบรรณาธิการเราเสนอชื่อคุณอย่างเต็มที่ ผมเองก็หวังว่าอาจารย์หลินจะเป็นคนแรกที่ถูกสัมภาษณ์!"
"นี่…"
ภาพลักษณ์ที่หลินอันอันสั่งสมมาจนถึงตอนนี้งดงามอย่างแท้จริง ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทีละเล็กละน้อย ก็ส่งผลใหญ่หลวง
ตอนกลับจากมณฑลอวี้ ก็เป็นภรรยาทหารดีเด่น ตอนนี้เป็นล่ามประจำกองบัญชาการทหารอย่างเต็มตัว หากได้สร้างคุณูปการอีก เธอก็จะกลายเป็นภาพลักษณ์เชิงบวกที่ไม่อาจแทนที่ได้ของกองบัญชาการทหารภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่วัดด้วยคุณค่าได้แล้ว